Oλιγοήμερον πένθος...

Για τη μετάλλαξη των όσων ιδεολόγων αγωνιστών,
σε Α.Τ.Ι.Μ.Α
(Αγνώστου Ταυτότητας Ιδεών Μεγαλόστομων Ασυναρτησιών) 

Και μετά θα πάρω φόρα...

Διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας

                                       

Ξαφνικά άλλαξαν όλα, μήπως το κατάλαβα κι εγώ…
Εγώ γιατρέ μου είναι εξακριβωμένο, πως γεννήθηκα άνθρωπος και μέχρι πρότινος συγκαταλεγόμουν στα όντα τα ανθρώπινα.
Μη μου πείς πως κάνω λάθος και αν ναι, δεν φταίω, έτσι λέει η επιστημονική κοινότητα που χώρισε τα είδη σε μονοκύτταρους και πολυκύτταρους οργανισμούς,  σε έμβια όντα έλλογα και άλογα και άλλα διάφορα που τι σε νοιάζει τώρα και σένα, πάντως εγώ συγκαταλέγομαι στα έλλογα όντα.
Αυτό νόμιζα λέω, τόσα χρόνια τώρα και έλεγα είμαι τυχερή που δε γεννήθηκα ζαρκάδι να με κατασπαράξουν τα λιοντάρια ή ποντίκι να με πιάσουν στη φάκα.
Πολλές φορές άκουγα φωνές, μία μάλιστα μου ψιθύριζε πως φτηνά τη γλίτωσα που ζω στη χώρα τούτη και όχι στην έρημο της Αφρικής να λιμοκτονώ και να με μαστίζουν οι αρρώστιες, που είμαι μια αξιοπρεπής εργαζόμενη με την αμοιβή που μου αξίζει και όχι σκλάβα στα κάτεργα της Κίνας για ένα πιάτο ρύζι.
Ήμουν σίγουρη πως αν αρρωστήσω θα υπάρχει ένα κρεβάτι για νοσηλεία σε σύγχρονα νοσοκομεία και αν σπάσω το κεφάλι μου θα βρεθεί ένα ράμμα και μια βελόνα και ένας γιατρός να μου το ράψει. Είχα τη βεβαιότητα πως τα παιδιά μου θα έχουν ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση.
Μια άλλη φωνή μου έδινε συγχαρητήρια που είμαι ελεύθερος πολίτης και δε χρωστάω σε κανέναν κερατά που είμαι νομοταγής και πληρώνω τους φόρους μου στο κράτος και δεν κάνω λαμογιές που είμαι έντιμη, δεν λάδωσα και δεν λαδώθηκα. 
Κάποια από τις φωνές με μακάριζε που η πατρίδα μου είναι λεύτερη και κυρίαρχη και πλούσια και έχει όλα τ’ αγαθά του Αβραάμ και του Ισαάκ και είναι σε θέση να τρέφει τους πολίτες της.  

Όλα έγιναν ξαφνικά γιατρέ μου εδώ και λίγο καιρό που άρχισα ν’ αμφιβάλλω,
Μου είπαν την αλήθεια άραγε, είμαι στ’ αλήθεια άνθρωπος, διαθέτω όλα τα παραπάνω που μου ψιθύριζαν εκείνες οι φωνές, ζω στον τόπο που νόμιζα ή στη φάρμα των ζώων, είναι λεύτερη και κυρίαρχη η πατρίδα μου;
Μήπως είναι πιο αλήθεια αυτό που μου λένε τώρα; Οι πάντες γύρω μου με ονομάζουν και μου συμπεριφέρονται διαφορετικά.
Με λένε υποζύγιο, με φορτώνουν μέχρι σκασμού και στοιχηματίζουν για το αν λυγίσω ή κλωτσήσω, με φωνάζουν πρόβατο και με αρμέγουν, λεν πως είμαι κατοικίδιο και μου πετούν ένα κόκκαλο για να με ξεγελάσουν, (αν μου δώσεις τη δυνατότητα να διαλέξω, θέλω να είμαι ντόμπερμαν).

Εμένα πάλι αν με ρωτήσεις, θα πω πως είμαι αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας το καμάρι που έτρεχα στην εξοχή και στο χλωρό χορτάρι. Και κάποια νύχτα , δεν ξέρω πώς, βρέθηκα τυλιγμένο στη λαδόκολλα με πολλά μυρωδικά να με ψήνουν ώρες και ώρες σε χαμηλή θερμοκρασία, με τα μαχαιροπήρουνα σε θέση μάχης, γιατί θα έρθω λέει και θα γίνω λουκουμάκι.
Τι ποιοι γιατρέ μου, δε γνωρίζεις τους Καλιγούλες;  
Πες μου επιτέλους την αλήθεια, Είμαι ή δεν Είμαι; Έχω ή δεν Έχω; Να Έχεις ή να Είσαι; To be or not to be; Το Μηδέν ή το Άπειρο; Να γίνω Λουκούμι ή Σκυλί;
Πες και σε μένα τη διάγνωση γιατρέ μου.
Διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας και παραλήρημα;
Επί τέλους τρελάθηκα...
Καλά ντε μη σκας, κοντά μου έρχεσαι…

Τσιλιμπουρδίσματα-Tsiliburdismata

                     

Ω, τι κόσμος μπαμπά, μαμά, καλή μου φίλη Μαίρη…

Εσύ πατέρα τι θα έκανες, αν η καλύτερη φίλη της γυναίκας σου, σε έκανε τσακωτό με νεαρά μπογιατισμένη πλατινέ, με δωδεκάποντη γόβα και φουστίτσα κοντή και φουντωτή, σε σκηνή που ουδεμία αμφιβολία άφηνε περί του είδους της σχέσης;

Κι εσύ μαμά, τι θα έκανες, αν έκανες τσακωτό τον σύζυγο της καλύτερής σου φίλης με κάποια της ως άνω περιγραφής, σε παρόμοια σκηνή;

Κι εσύ καλή μου φίλη Μαίρη τι θα έκανες, αν τσάκωνες τον δικό μου σε ταβέρνα παραλίας να κάθονται κολλητά, να ταϊζει ο ένας την άλλη και αντιστρόφως και να μοιράζονται τη μπουκιά, στόμα με στόμα;

Εσύ μπαμπά (υποθετικά μιλάω, μη θυμώνεις) θα προσπαθούσες τουλάχιστον να με βρεις, να μου πεις μια κουβέντα, να δικαιολογηθείς έστω, να με παρακαλέσεις στην ανάγκη να κρατήσω το στόμα μου κλειστό.

Εσύ μαμά, είμαι σίγουρη πως θα εφάρμοζες το βλέπε, άκου, σιώπα.

Εσύ καλή μου Μαίρη, νομίζω θα μου το έλεγες για να με προστατέψεις.

Ο ακατανόμαστος δεν έκανε ουδεμία κίνηση.

Εγώ επίσης. Κάνεις την πάπια στα tsiliburdismata ή κάνεις το παπαγαλάκι στα τσιλιμπουρδίσματα.. Κανένα από τα δύο δεν είναι της αρεσκείας μου. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα.

Προς το παρόν αναθεματίζω την ώρα που βρέθηκα για πρώτη φορά στην ίδια ταβέρνα και όχι κατ’ επιλογήν, ως καλεσμένη ξένης οικογένειας.

Αυτό το ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο, είναι καλό τώρα ή κακό;

Πού πάτε κύριε;

                         

Πού πάτε κύριε;   Βουρ για κατάλυση ιδεολογίας, ανθρωπιάς, για ξεπούλημα;

Πώς μας περνάτε; Στη δημοκρατία μαζί, στην εξουσία χώρια; Στις υποχρεώσεις εμείς, στα δικαιώματα εσείς;

Έχετε ακούσει το "φωνή λαού- οργή θεού;"

Γιατί γελάτε με των άλλων την καρδιά; Γελάει καλά όποιος γελάει τελευταίος, αλλά εμείς ευχόμαστε να γελάμε μαζί.

Πού πάτε κύριε και δεν μας παίρνετε κι εμάς στα σοβαρά; Λάθος κύριε, είστε λίγοι και είμαστε πολλοί, υπολογίστε μας.

Πώς μας περνάτε; Ποιος σας δίδαξε πως οι καρέκλες σας έχουν ψυχή και ο λαός όχι;

Συγνώμη κύριε, πάρτε το αλλιώς…

Χρειαζόμαστε όλοι, ο ένας τον άλλον, ας πιαστούμε από τα χέρια...

Ευθύνη και ψυχραιμία...

Όπως κάποτε...

             

Ήταν όπως κάποτε.

Σαν βόλτα στην πλατεία μικροί μεγάλοι, ένα χρωματιστό πλήθος, μάτια που έψαχναν γύρω να συναντήσουν παλιούς φίλους λάμποντας από προσμονή, αισιοδοξία, ελπίδα. Αγκαλιές και κάποιο δάκρυ να κυλά, κρίμα που χάθηκαν τόσο καιρό κλεισμένοι ο καθένας σε άλλο κόσμο, σε έναν κόσμο αγωνίας και ανταγωνισμού με κέρδος τη ματαιότητα.

Αλλάζουν οι καιροί, καινούργιες άγνωστες και αμφίβολες συνθήκες, ζωή χωρίς ποιότητα, υποσχόμενη μόνον τρομακτικές αλλαγές.

Είναι καιρός να σηκώσουν  την κατάσταση στους ώμους τους, την κατάσταση που εξαπατημένοι είχαν τόσα χρόνια εμπιστευθεί σε επίορκους.

Είναι ακριβώς τώρα ο καιρός και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ειρηνικής διαμαρτυρίας, στην ανάγκη να δώσουν το παρόν, να φωνάξουν πως είναι άνθρωποι, δεν είναι res, δεν είναι αριθμοί, δεν είναι αντικείμενα κερδοσκοπίας, ούτε δείκτες στα ταμπλώ διεθνών χρηματιστηρίων, δεν είναι στρατιώτες και τρελοί στη σκακιέρα κανενός.

Είναι πύργοι, προπύργια των αξιών τους και βασιλιάδες του εαυτού τους.

Παρέες σχηματίζονταν, πλήθαιναν και αραίωναν να προλάβουν όλοι, να σφίξουν στην αγκαλιά τους όλους.  Ιδέες έπεσαν στις ανασκαμμένες πέτρες της πλατείας που πάνω τους ακούμπησαν, να συναντιούνται συχνά με ένα κρασί και ένα τραγούδι, να σχεδιάζουν και να ονειρεύονται, ιδέες για δράση και αντίσταση κατά του παραλογισμού, κουβέντες για την αναβίωση της ανθρώπινης λογικής.

Αποχωρώντας το βράδυ αργά, συνοδευόμενοι από το συναίσθημα που είχε χρόνια να φουντώσει, έδωσαν υπόσχεση πως θα συνεχίσουν όσο χρειαστεί, δε θα υποκύψουν σε απάνθρωπες απαιτήσεις και πρακτικές του διαίρει και βασίλευε. 

Όπως κάποτε…

Οι "αδύναμοι ισχυροί"

                                   

Τελικά ποιος είναι ο πιο δυνατός;

Οι λεγόμενοι “ισχυροί” που έχουν συσσωρεύσει το χρήμα του πλανήτη (διακόσιοι είναι λέει), οι οργανισμοί που έπονται (χίλιοι εξακόσιοι όλοι κι όλοι), ο άλλος που ασκεί εξουσία, ο τρίτος που ανήκει σε οργανώσεις φανερές, μυστικές ή μυστικιστικές, οι εστεμμένοι και συνακόλουθοι, οι έχοντες (και κατέχοντες) μεγάλη οικονομική άνεση;

Μήπως η μεσαία τάξη, οι εργαζόμενοι, οι clochard, τα πετεινά του ουρανού;

Η ιστορία είναι γεμάτη από μηχανορραφίες, δολοπλοκίες, δολοφονίες, εξεγέρσεις, ανατροπές, αλλά και βιολογικές και φυσικές καταστροφές.

Συμπέρασμα.  Μη νιώσεις ποτέ πως είσαι ισχυρός, πάντα θα υπάρχει κάποιος ισχυρότερος.

(προσοχή, μη γελάσει κανείς με το παράδειγμα του πρόσφατα φαγωμένου και διαπομπευμένου πρώην “ισχυρού”).

Παρηγοριά μου στο παραπάνω ερώτημα και στη δική μου θεωρία του “αδύναμου ισχυρού”, είναι να φαγωθούν μεταξύ τους στον αέναο αγώνα να κερδίσουν "δύναμη;", μήπως και κερδίσουν οι λαοί ειρήνη και γαλήνη.

.

Το δάκρυ μας...

... για τα θύματα της πολιτικής και κοινωνικής αποσύνθεσης...

... έσταξε εκεί όπου είχαμε φυτέψει ένα λουλούδι.