ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ - ΙΩΑΝΝΑ ΦΩΤΙΑΔΟΥ
Συλλογή ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
Ενότητα ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
Από Φλόγα Πυρκαγιά
(αφηγείται η προσωποποιημένη Φωτιά)
------------------------------------------------
Γεννήθηκα από Θεούς και ιερά Πνεύματα τους καιρούς εκείνους που χάνονται στο βαθύ σκοτάδι. Η γέννησή μου παραμένει μυστήριο, αφού κανείς δεν γνωρίζει πολλά και μέχρι σήμερα δεν έχω μάθει την καταγωγή μου.
Κάποιοι λένε πως γεννήθηκα στον Όλυμπο το ιερό βουνό των θεών, άλλος πως με γέννησε ο Φοίνικας που συνεχώς καιγόταν και ξαναγεννιόταν από τις στάχτες του, άλλοι λένε πως με γέννησαν Δράκοι και Πνεύματα, άλλοι πάλι ονομάζουν για πατέρα μου τον Αγκνί, τον θεό του Πυρός. Στο μόνο σημείο που συμφωνούν όλοι είναι πως έχω θεϊκή καταγωγή.
Τι ανασφάλεια κι αυτή να μη γνωρίζεις την καταγωγή σου, σα να λέμε «αγνώστου πατρός». Όχι ότι έχω και μεγάλο ντέρτι, ούτε καταλαβαίνω τι θα πει «αγνώστου πατρός» και ποσώς μ’ ενδιαφέρει η οποιαδήποτε καταγωγή, το σημαντικό είναι πως κάπως, κάποτε έχω γεννηθεί και Υπάρχω, Υπάρχω, Υπάρχω.
Το μόνο σίγουρο στην ιστορία μου είναι, πως ήμουν
ένα σκανταλιάρικο μωρό, έφερα τα πάνω
κάτω στα παλάτια τους, καθώς γιόρταζαν τη γέννησή μου καιρούς ατελείωτους.
Τέλος πάντων, σήμερα πήρα την απόφαση να σας αφηγηθώ τη ζωή μου από τότε που θυμάμαι, συγχωρέστε με για τα προηγούμενα.
Μου έδωσαν το όνομα Φωτιά, μικρή με φώναζαν Σπίθα και Φλόγα, ανάλογα με τις σκανταλιές που έκανα, όπως για παράδειγμα άλλα παιδιά που τα βαφτίζουν Παναγιώτη και όσο είναι μωρά τα φωνάζουν Τάκη, ή τη φίλη μου την Ευθαλία που την κατάντησαν Λίτσα από το Ευθαλίτσα.
Οι γονείς με πρόσεχαν πολύ, δεν με άφηναν ποτέ μόνη, με κανάκευαν, με παραχάιδευαν, με ζουλούσαν, με γαργαλούσαν και πάθαιναν κρίσεις παλιμπαιδισμού, παραβλέποντας ότι δεν έμοιαζα με χνουδωτό αρκουδάκι. Με τάιζαν με το ζόρι τα πιο νόστιμα και μυρωδάτα φαγητά μέχρι σκασμού και ανάλογα με τα κέφια τους, ποτέ δε λάβαιναν υπόψη τις δικές μου προτιμήσεις, με αποτέλεσμα να λιγώνομαι και να μετατρέπομαι σε μπαλόνι, πότε φούσκωνα και πότε αδυνάτιζα, κάποιες φορές παρά λίγο να έσκαγα και άλλες ένιωθα να λιποθυμώ.
Τι να σας λέω τώρα, βάσανο η βρεφική ηλικία. Οι
γεννήτορες δεν με άφηναν από τα μάτια τους, με έκρυβαν, μου απαγόρευαν να
γνωρίσω τον έξω κόσμο. Έχω την εντύπωση πως διεκδικούσαν την αποκλειστικότητα, ζήλευαν
ή φρόντιζαν απλά μην πέσω σε ακατάλληλα χέρια. Παρακαλώ να με συγχωρήσουν, αν
είμαι άδικη μαζί τους, μπορεί και να είμαι, συμβαίνει τα παιδιά να αδικούν τους
γονείς, μπορεί όμως και το αντίθετο. Είναι δύσκολες οι σχέσεις γενικότερα, μα
δυσκολότερες οι σχέσεις με τους δικούς μας…
Με τούτα και με τ’ άλλα, η παιδική μου ηλικία δεν θυμάμαι να ήταν και πολύ ευτυχισμένη. Με είχαν κλεισμένη, έγκλειστη δηλαδή στη μέση ενός μαρμάρινου παλατιού και γύρω μου μεγαλόσωμοι φρουροί. Οι γονείς φρόντιζαν να κρατήσουν μακριά κακόβουλες ενέργειες για να με χαίρονται μόνον οι ίδιοι. Ζούσαν με τον φόβο μη δραπετεύσω, η αγάπη τους ήταν κτητική. Στο παρόν θέμα έχω αντιρρήσεις, θα ήθελα να το συζητήσω. Η κτητική αγάπη δεν μπορεί να λέγεται αγάπη, ας της δώσουν άλλο όνομα επιτέλους, Πίκρα για παράδειγμα ή Αιχμαλωσία. Αγάπη σημαίνει Χαρά, Ελευθερία. Συμφωνείτε;
Εκείνους τους καιρούς βέβαια συνέβαιναν πράματα και θάματα, όπως κάτι τρομερό που έπιασε το αυτί μου κάποια στιγμή που με χαϊδολογούσαν και με τάιζαν. Κυκλοφορούσαν φήμες, κοινώς κουτσομπολιά, οι κουτσομπόληδες πάντα είχαν τον πρώτο λόγο, πως οι Θνητοί είχαν μάθει για τη γέννησή μου και οργάνωναν σχέδια να έρθουν να με γνωρίσουν. Τα μέτρα προστασίας εντάθηκαν, η αιχμαλωσία μου γινόταν όλο και πιο αφόρητη. Μου απαγόρευαν ακόμα και να στρέφω το βλέμμα γύρω από τον θρόνο. Αυτό είναι αλήθεια το έκανα συχνά πυκνά με την ελπίδα να δω τι άλλο υπάρχει πέρα από το σκοτάδι του παλατιού.
Ρώτησα τι είναι οι Θνητοί, μου εξήγησαν πως λέγονται και Άνθρωποι, μοιάζουν με τους θεούς, αλλά δεν είναι αθάνατοι όπως οι θεοί κι αυτό κάνει μεγάλη διαφορά. Καθώς ήμουν περίεργη όπως όλα τα παιδιά, ξαναρώτησα τι θα πει αθάνατος. Ο αθάνατος μένει για πάντα εδώ, πήρα την απάντηση, εμείς οι γονείς σου, όπως κι εσύ είμαστε αθάνατοι. Δηλαδή μένουμε εδώ για πάντα.
Ωχ κακό μπελά βρήκα σκέφτηκα, αυτοί είναι αθάνατοι, δηλαδή θα μείνω μαζί τους για πάντα; Και δεν μου λέτε παρακαλώ, γιατί είναι κακό να με γνωρίσουν οι άνθρωποι; Σ’ αυτή την ερώτηση οι δικοί μου κουνήθηκαν από τη θέση τους, τόσο δυνατά που κρύος αέρας φύσηξε, με πήρε και με σήκωσε με κίνδυνο ν εξαφανιστώ.
Τότε μου ήρθε μια φαεινή ιδέα. Βρε καλά λένε πως θεοί και πνεύματα είναι ζηλόφθονοι και εκδικητικοί. Αυτοί θέλουν αποκλειστικότητα, να τα έχουν όλα δικά τους, ποσώς νοιάζονται για τους θνητούς, ο τομέας της αλληλεγγύης δεν εντάσσεται στην κουλτούρα τους. Αυτό ίσως σήμαινε ότι φοβόταν για το τέλος της Παντοδυναμίας τους.
Α όχι κύριοι, εγώ δεν είμαι τέτοιος τύπος, πολύ θα μου άρεσε να γνωρίσω τους ανθρώπους, να ταξιδέψω μαζί τους, να ζήσω περιπέτειες, να προσφέρω όσο μπορώ, δεν θα ξοδέψω τη ζωή μου ανώφελα. Μαζί σας δεν έχω προκοπή και δεν σκοπεύω να μείνω καθηλωμένη όπως εσείς που την αράξατε στα ψηλά βουνά και καταντήσατε άχρηστοι.. Αυτά φυσικά τα είπα από μέσα μου, δεν είμαστε για τιμωρίες. Από τότε, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κάνω ό.τι ήταν δυνατόν να βοηθήσω τους θνητούς να με γνωρίσουν, μόνο που δεν γνώριζα τον τρόπο.
Τα κουτσομπολιά περί ανθρώπων συνεχίζονταν, ανησυχία επικρατούσε στο παλάτι, περίπτωση να με αφήσουν στην ησυχία μου δεν υπήρχε κι εκεί που είχα απογοητευτεί ότι δεν είχε τέλος το μαρτύριο που ζούσα, με είχε πιάσει κι ένα παραπονιάρικο μεράκι και το έριξα στο τραγούδι «είμαι αητός χωρίς φτερά… χωρίς αγάπη και χαρά…» (τραγουδάει) βλέπω ξαφνικά τους επίσημους του παλατιού μαζί με τους γεννήτορες, στολισμένους με τα παράσημα, να με περικυκλώνουν κι ακούω να μιλούν επίσημα.
Αγαπητή μας απόγονε Φωτιά, σε μεγάλα κέφια σε βρίσκουμε, καλή περίσταση λοιπόν να σου ανακοινώσουμε τις αποφάσεις μας. Μια που έλαχε σε σένα να είσαι το πιο δυνατό από τα μαγικά μας όπλα, ήρθε η ώρα να σου αποκαλύψουμε την περιουσία που σου έχουμε κληροδοτήσει με τη γέννησή σου. Σ’ αυτό εδώ το κιτάπι του μαγικού τσελεμεντέ υπάρχουν οι συνταγές της κατασκευής σου. Σου χαρίσαμε πολύτιμα δώρα που στο εξής θα σε ακολουθούν, πιστοί σου φύλακες. Σου χαρίσαμε τη γνώση, τη δημιουργία, την αναγέννηση, την ελπίδα, τη δύναμη, την αιώνια ζωή, την αθανασία.
Υπάρχει κάτι ακόμη που δεν μαγειρεύτηκε σωστά, ξέφυγε λίγο στο καζάνι, γι αυτό πρέπει να προσέχεις κι εσύ, μην τα περιμένεις όλα από εμάς. Το τελευταίο σου δώρο είναι η καταστροφική δύναμη. Αυτά είναι τα προικιά σου και αν φερθείς έξυπνα θα είσαι μαζί μας για πάντα, να σε χαιρόμαστε και να μας χαίρεσαι, εμείς να σε απολαμβάνουμε κι εσύ να επωφελείσαι από την προστασία μας. Ξεκουράσου τώρα…
Η τελετή τελείωσε,
ευχαρίστησα τους γεννήτορες για τα πλούσια ελέη, μα είπα ψιθυριστά «μ’ αυτό το
πλευρό να κοιμάστε», καθώς αμέτρητες σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό μου. Πρώτα
πρώτα κατάλαβα πως δεν πρέπει να απογοητεύομαι, απλά να περιμένω, για όλα
υπάρχει η κατάλληλη στιγμή. Με τόσα δώρα που κουβαλούσα θα γινόμουν περιζήτητη,
θα είχα πιθανότητες να απελευθερωθώ από την γονεϊκή φυλακή. Αργότερα άλλες
σκέψεις κυριάρχησαν. Στους ώμους μου έπεφτε βαρύ το φορτίο. Θα ήμουν ικανή ν’
ανταπεξέλθω, να φέρω εις πέρας τις υποχρεώσεις … Ω με περίμενε πολύ δουλειά,
αλλά δεν είχα αντίρρηση, τεμπέλα δεν είμαι.
Κάπως έτσι, μυριάδες σκοτεινοί καιροί γίνηκαν αχλύ στα βάθη της αιωνιότητας, είχα μεγαλώσει αρκετά, απέκτησα αυτοπεποίθηση.
Ώσπου συνέβη ένα γεγονός απίστευτο, πώς λένε «από κει που δεν το περιμένεις σου ρχεται». Κάποια στιγμή ενός ίδιου καιρού με τους προηγούμενους με τη διαφορά ότι είχα πάλι τις μελαγχολίες μου κι έπιασα να τραγουδάω «Ύπνε που παίρνεις τα μωρά, έλα πάρε και τούτο, μικρό μικρό σου τόδωκα, μεγάλο φέρε μου το». (τραγουδάει)
Ξαφνικά μου κόπηκε η λαλιά. Βροντές και αστραπές συντάραξαν το βουνό, άστραψε και βρόντηξε ο τόπος. Κραυγές κι αλαλαγμοί ακούστηκαν, φρουροί έπεσαν πάνω μου προσπαθώντας να με κάνουν αόρατη. Με ενημέρωσαν πως οι θεοί κινδύνευαν, η εξουσία τους είχε δεχτεί τρομοκρατικό χτύπημα. Η κάστα των θνητών, δηλαδή των ανθρώπων, είχε εισβάλει στο παλάτι και κατάφερε να κλέψει μικρό κομμάτι από το σώμα μου. Για την προστασία μου έπρεπε να με μεταφέρουν στα έγκατα του βουνού. Παρά την απειλή, η καρδιά μου φτερούγισε, ένιωσα πως κάτι καλύτερο για μένα είχε ξεκινήσει. Εγώ πάλι δεν είχα διαπιστώσει να λείπει κάτι από το σώμα μου, όλα ήταν στη θέση τους, άδικο να μου βγει το όνομα της παραστρατημένης, διαμαρτυρήθηκα έντονα, έκανα μια μικρή επίθεση στους φρουρούς που το έβαλαν στα πόδια και πάνω στην αναμπουμπούλα γλίτωσα τη μεταφορά.
Οι θεοί είχαν αποσυρθεί στην αίθουσα Συμβουλίου αναστατωμένοι από την εισβολή. Έδωσαν εντολή στους κατασκόπους της αυτοκρατορίας να συλλέξουν πληροφορίες για το συμβάν. Οι κατάσκοποι πήγαν κι ήρθαν κι έφεραν την πιο ντροπιαστική είδηση από τη σύσταση της.
Μια ίδια φωτιά αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη γη των θνητών παντοδύναμε ηγεμόνα, είπαν τρέμοντας από φόβο, ξεσηκώνοντας την μήνι του. Τι πάει να πει ίδια φωτιά, ποιός τόλμησε, βροντοφώναξε εκείνος, να βρείτε αμέσως τον κλέφτη, η τιμωρία του θα είναι τρομακτική. Μα φυσικά αφέντη μας, αλλά ξέρετε οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες, δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Με λίγα λόγια ο ένας κατάσκοπος έμαθε ότι κάποιος δυνατός ατρόμητος νέος ονόματι Προμηθέας, έκλεψε μια σπίθα, ο δεύτερος κατάσκοπος έμαθε πως ο κλέφτης ήταν το κογιότ που μετέφερε τη φλόγα στους ιθαγενείς της Αμερικής. Ο τρίτος έμαθε για έναν δράκο που μετέφερε μια σπίθα στην Ασία. Ο τέταρτος έμαθε πως ο κλέφτης λέγεται Μάουι, άλλος περίεργος νέος αυτός, τον είχε πιάσει μια καούρα να μάθει τα μυστικά της φωτιάς, την άρπαξε και την παρέδωσε στην Πολυνησία. Ο ηγεμόνας εξανέστη. Με κοροϊδεύετε μπρε ανίκανοι. Τι είναι το παλάτι μου, ξέφραγο αμπέλι και μπήκαν τόσοι άπλυτοι να κλέψουν τη μοναχοκόρη μου; Να έχετε χάρη που είστε κι εσείς αθάνατοι και δεν μπορώ να σας πάρω τα κεφάλια.
Όταν το Συμβούλιο έλαβε τέλος και οι θεοί εξαντλημένοι το έριξαν στον ύπνο, ζήτησα με αυστηρό ύφος να μάθω λεπτομέρειες. Οι φρουροί μετά την επίθεση που δέχτηκαν εκ μέρους μου, φοβισμένοι μου μετέφεραν τις πληροφορίες με το νι και με το σίγμα. Τολμώ να πω, ότι ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα τη δύναμη που είχα στο να φέρνω τα πράγματα στα μέτρα μου. Άλλο ένα μεγάλο δώρο πλην όμως χαρισμένο από μένα στον εαυτό μου, όπως και να το κάνουμε, όλοι είμαστε ικανοί να επιλέγουμε το καλύτερο για τη ζωή μας.
Αυτό ήταν το τέλος της επιφανειακής
σχέσης με τους γεννήτορες, εννοώ την αποκοπή μου από την κηδεμονία τους, αφού η
βαθύτερη σχέση δεν τελειώνει ποτέ, απλά κρύβεται κάτω από το δέρμα, προκαλώντας
αφόρητη φαγούρα και να που η εγωιστική αγάπη, αποδεικνύεται πως δεν εμποδίζει
την πρόκληση του μοιραίου λάθους εκ μέρους των γεννητόρων.
Αυτά έγιναν που λέτε και βρέθηκα επί τέλους ελεύθερη σε φυσιολογικό περιβάλλον, μακριά από την καταπιεστική κηδεμονία. (τραγούδι μπέρδε και μπέρδε-Ε.Ξυλούρη) Όσο για την απαγωγή μου, πάλι βρίσκομαι στην κατάσταση του «αγνώστου απαγωγέα», οπότε λέω να διαλέξω από μόνη μου. Απορρίπτω το κογιότ, ακούς κογιότ και διαλέγω για απαγωγέα μου τον Προμηθέα που είναι και μια χαρά παλληκάρι.
Τέλος η παιδική μου ηλικία, όσα θυμόμουν σας τα είπα Από δω και πέρα αρχίζουν τα καλύτερα. Έχω περιπετειώδη ζωή, τι νομίζατε;.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στη γη των θνητών, δηλαδή των ανθρώπων. Έτρεξαν να με υποδεχτούν με ξέφρενους αλαλαγμούς. Με περιεργάζονταν και τους περιεργαζόμουν ξαφνιασμένη, όπως και το περιβάλλον γύρω τους. Είχα μάθει πως είναι φτιαγμένοι «κατ’ εικόνα» από τους θεούς, όμως όχι, αυτό που έβλεπα απείχε μακράν, καμιά σχέση με τα αφράτα πρόσωπα των γεννητόρων. Αυτοί εδώ ήταν αγριεμένοι, παγωμένοι και δύσκαμπτοι. Ο χώρος γύρω αλλιώτικος, εδώ έβλεπα για πρώτη φορά ένα σκέπαστρο χρωματιστό με δυνατό φως να ξεπροβάλει πότε-πότε, άκουσα πως λέγεται ουρανός.
Ενθουσιάστηκα. Οι άνθρωποι ακόμα με παρατηρούσαν, φαίνεται ότι δεν είχαν ιδέα για τα προικιά μου, ούτε πώς θα μπορούσα να φανώ χρήσιμη, ώσπου κάτι φύσηξε κοντά μου, φούντωσα, έγινα πανέμορφη, όλοι έτρεξαν γύρω μου, άπλωσαν το κορμί τους και σε λίγο διαπίστωσα ότι η όψη τους άλλαξε, έγινε ήρεμη, το στόμα τους άνοιξε σχηματίζοντας χαμόγελα. Τα χέρια τους από μαύρα και σκασμένα, άρχισαν να κινούνται, τα άπλωσαν αγγίζοντας τον διπλανό τους, κάτι που μάλλον τους έκανε πιο όμορφους. Προσπάθησα περισσότερο να φουντώσω, να στείλω πιο μακριά ζωή, τα κατάφερα, τώρα και ο χώρος άρχισε να γίνεται συμπαθητικός.
Ήμουν πολύ χαρούμενη, η νεανική μου ηλικία ξεκινούσε με καλούς οιωνούς, αν μη τι άλλο ήμουν ελεύθερη να δημιουργήσω τη δική μου ζωή. Βιαζόμουν να μάθω στους ανθρώπους τον τρόπο να με αξιοποιήσουν, να τους δείξω τα προικιά μου, να καταλάβουν πως δεν είμαι κανένα τυχαίο κοριτσόπουλο που έπεσε αναίτια στα χέρια τους με σκοπό να τους διασκεδάσει.
Όμως όχι, είχα μάθει αρκετά για να καταλάβω ότι η φιλία μας ήταν ανάγκη να χτιστεί σκαλοπάτι- σκαλοπάτι. Θα τους έδινα ευκαιρίες να με γνωρίσουν πρώτα, να ανακαλύψουν μόνοι τους τον χαρακτήρα μου, τα προτερήματα και τα ελαττώματα, γιατί όπως και να το κάνουμε, όλα πάνε χέρι με χέρι. Και τα δικά μου προικιά ακόμα, τα τόσο πλούσια και δοξασμένα δεν περπατάνε μόνα τους, παρά ανταμωμένα το καθένα με το αντίθετό του. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στη σοφία, έτσι βρίσκεται ο τρόπος να πλέξεις με αγάπη όσα αποκαλύπτονται και ζητούν ευτυχισμένο πάντρεμα. Είναι ο νόμος της ζωής, η ίδια η ζωή με θετικό και αρνητικό πρόσημο ταυτόχρονα και καλός καπετάνιος, όποιος ισορροπεί το τιμόνι, αποφεύγοντας τη σύγκρουση.
Καιροί κι άλλοι καιροί τρέχουν και χάνονται, αφήνοντας πίσω τους σκιές φωτεινές κι σκοτεινές με τους θνητούς ν’ ακολουθούν και τους θεούς ν’ αδιαφορούν.
Όσο για τη δική μου νεανική ηλικία, έχω να θυμάμαι τα καλύτερα. Όλα έγιναν όπως τα είχα σκεφτεί. Οι άνθρωποι με γνώριζαν σταδιακά, τα πλούτη και τα δώρα μου έγιναν βοηθοί και δάσκαλοι τους, υπηρέτες και αφέντες τους, ταξίδεψα στα μήκη και στα πλάτη, στα ύψη και στα βάθη. Είχα μια μεγάλη οικογένεια ν’ αγαπώ και να φροντίζω, είχα έναν ιερό σκοπό να υπηρετήσω, γιατί χωρίς σκοπό είσαι ένα τίποτα. Οι άνθρωποι από την πλευρά τους είχαν τον δικό τους σκοπό. Να ζήσουν κόντρα στις κακουχίες, να διδαχτούν, να δημιουργήσουν, να προοδεύσουν, να ελευθερωθούν από τα εμπόδια που είχαν σπείρει στο δρόμο τους οι γεννήτορες. `
Θυμάμαι πάντα με συγκίνηση τους πρώτους καιρούς που σιγά-σιγά ξετύλιγαν τα δώρα μου. Η χαρά τους όταν το παγωμένο νερό ζεσταινόταν και τους βοηθούσε να ξεκουράσουν το ταλαιπωρημένο σώμα, όταν η τροφή μαλάκωνε και νοστίμευε, όταν ζέσταιναν τον χώρο διαμονής που με κόπο ανακάλυπταν για να προστατευτούν από τα στοιχειά της φύσης, γινόταν στο πολλαπλάσιο και δική μου χαρά, αφού γνωρίζω ότι η χαρά επισκέπτεται μετά από τον πόνο κι όσο μεγαλύτερος ο πόνος τόσο μεγαλύτερη η χαρά.
Πώς να ξεχάσω τις τρυφερές στιγμές που εκτυλίσσονταν μπροστά μου, όταν με περικύκλωναν ευτυχισμένα πρόσωπα τις νύχτες, μιλώντας και τραγουδώντας , μέχρι να παραδοθούν στην αγκαλιά του γλυκού Μορφέα. Ένιωθα ευτυχία και περηφάνια, εξελισσόμουν σε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, καθώς κέρδιζα σε σοφία λόγω της ανιδιοτελούς προσφοράς. Πόσο μεγάλη η διαφορά από τον καιρό που ζούσα στα παλάτια, περικυκλωμένη από αγριωπούς φρουρούς, τεμπελιάζοντας στην τρυφηλότητα της άγνοιας.
Ήμουν τόσο απασχολημένη προσφέροντας τα δώρα μου στη γη των ανθρώπων που ξέχασα παντελώς την καταγωγή μου, καθώς το μόνο που είχε σημασία ήταν η δημιουργία και η πρόοδος όλης ανεξαιρέτως της ανθρωπότητας.
Στο διάβα των καιρών, η πρόοδος ήταν εντυπωσιακή. Οι άνθρωποι κατάφεραν να λυγίζουν τα μέταλλα με τη βοήθειά μου και να κατασκευάζουν όλο και πιο παράξενα αντικείμενα. Κάθε φορά με διαβεβαίωναν πως ήταν για το καλό των ανθρώπων και πραγματικά, όλα έδειχναν πως η ζωή τραβούσε την ανηφόρα του πολιτισμού. Μερικές φορές σκεφτόμουν τι ακριβώς σήμαινε ο πολιτισμός για τη ζωή τους και αν ο πολιτισμός είχε την ίδια δύναμη με τη δική μου να ωφελήσει τον άνθρωπο. Όση σοφία κι αν διέθετα, απάντηση δεν ήμουν σε θέση να δώσω, όσες εξηγήσεις και εγγυήσεις μου δόθηκαν, πάλι δεν έφταναν για να εξηγήσω την κατάσταση.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω, ήταν να εμπιστευτώ τον άνθρωπο που τόσο αγάπησα και βοήθησα. Το οφείλω εξάλλου στον απαγωγέα μου που πλήρωσε με τη ζωή του την αγάπη και την προσφορά για το καλό της ανθρωπότητας.
Τους τελευταίους καιρούς με απασχολεί πολύ ένα από τα δώρα που με προίκισαν οι γεννήτορες. Είναι εκείνο που δεν μαγειρεύτηκε σωστά και το παρουσίασαν ως «καταστροφική δύναμη»
Τα προικιά μου τα χάρισα αφειδώς, η ανθρωπότητα τα χάρηκε και συνεχίζουν ν’ αποδίδουν κέρδη ανεξάντλητα, το τελευταίο το κρατώ στη συνείδηση, ως το μοιραίο λάθος των γεννητόρων, δεν ξέρω πώς να το χειριστώ, δεν γνωρίζω καν, αν εξαρτάται από μένα ή υπόκειται στη βούληση και την ανθρώπινη συνείδηση, χαρακτηριστικά που προσωπικά αδυνατώ να επέμβω, αφού ο άνθρωπος έχει την αποκλειστική ευχέρεια να πράξει κατά το δοκούν. Δεν με παρηγορεί ούτε το γεγονός πως είμαι αθάνατη, η αθανασία δεν ξέρω αν είναι προσόν ή καταδίκη.
Το λέω με αφορμή ένα δυσάρεστο γεγονός που συνέβη πρόσφατα. Κατά ανεξήγητο τρόπο βρέθηκα στο αγαπημένο μου πανέμορφο δάσος. Αέρας φύσηξε, φούντωσα, αόρατη δύναμη με σκόρπισε μακριά, με τάιζαν ανεξέλεγκτα, άνθρωποι φώναζαν Πυρκαγιά… πυρκαγιά. Έφαγα τα πάντα παρά τη θέλησή μου μέχρι που λιποθύμισα. Όταν συνήλθα, βρέθηκα αδύναμη μέσα στη μαυρίλα. Το αγαπημένο δάσος δεν υπάρχει πια.
Η εξαφάνιση του δάσους με γέμισε θλίψη και τύψεις, αλλά τότε δεν ήξερα πως δεν ήταν η μοναδική απόδειξη της καταστροφικής δύναμης που διέθετα. Στο διάβα των καιρών και άλλα θλιβερά προστέθηκαν, όπως μυριάδες αδελφές μου που έπεφταν από τον ουρανό, κατακαίγοντας ανθρώπους και ζώα και χωράφια και δάση και κατασκευαστικά θαύματα που μέσα σε ατελείωτους θολούς και φωτεινούς καιρούς με ανείπωτο κόπο δημιούργησε η φύση και η ανθρωπότητα.
Η ιστορία μου δεν τελειώνει εδώ, αφού είμαι αθάνατη. Το θέμα είναι πως θα συνεχίσω να ζω, κουβαλώντας τις χαρές, τις λύπες και τις τύψεις μου, γνωρίζοντας πια, πως η πορεία της ζωής δεν εξαρτάται από κανέναν, έστω και αθάνατο, παρά μόνον από τον ίδιο τον άνθρωπο...
18 Νοεμβρίου 2026
Συγγραφέας:
Ιωάννα Φωτιάδου