Είμαι μ......ς και το κέφι ΣΟΥ θα κάνω...

-                  Τι έγινε πάλι ρε Μαρία, γιατί μουτζουκλαίς;

-          Αχ ξαδέρφη, ο αχαϊρευτος δεν ξέρεις τι μου έκανε…

-          Να υποθέσω ή θα μου πεις;

-          Με κεράτωσε ο άτιμος, θα τον σκοτώσω…

-          Καινούργια τα κέρατα ή εκείνα τα παλιά;

-          Όχι, αυτά είναι τα καινούργια παλιά.

-          Εμ, φταις κι εσύ που δεν τον χώρισες πέρσι

           που σου έκανε τα ίδια.

-          Με παρακαλούσε γονατιστός βρε ξαδέρφη,

           υπόσχονταν πως δεν θα το ξανακάνει.

-          Κι εσύ τον πίστεψες, αλλάζει η πουτάνα καλή μου,

           με το  συμπάθειο κιόλας…

-          Αυτή τη φορά δεν τη γλιτώνει, είναι τα τελευταία του.

-          Έτσι έλεγες και πρόπερσι.

-          Φέτος με ράπισε επιπροσθέτως.

-          Με τριαντάφυλλο;

-          Με χτύπησε καλέ, πώς το λένε, μου μαύρισε το μάτι.

-          Ένα- ένα μου τα λες, ρίχτα όλα μαζί να τελειώνουμε.

-          Με… με… πώς να σου το πω… με αυτό κι από πάνω!

-          Κι εσύ γιατί του κάθισες;

-          Μου είπε πως αυτή τη φορά θα το κάνει αλλιώς.

-          Έλα, έχει κι άλλο τρόπο ο αγροίκος;

           Διώξ’ τον να πάει στα τσακίδια.

-          Ξέρεις μωρέ ξαδερφούλα… λέω να δοκιμάσω...

           άλλη μια   φορά, μήπως και τα βρούμε.

           Το μεράκι θα τον φάει, γουστάρει να είναι το αφεντικό,

           ο χρυσούλης μου.

           Είναι κι εκείνος ο κουμπάρος που ξεπάτωσε

           την κουμπάρα, αλλά τη γλίτωσε,

           θέλει κι ο δικός μου.

-          Μωρή,  δεν μου το λες τόση ώρα πως είσαι ψυχανώμαλη;

           Την άλλη φορά κοίτα να σκύψεις πιο πολύ,

            να σε βολέψει καλύτερα.

            Άει στον αγύριστο τσουράπω, ε τσουράπω…

Το μεγάλο μας τσίρκο

-Εμπρός! Τι θες Μαρία πρωί-πρωί και μου τη σπας;

-Α πα, πα νεύρα! Εγώ για το καλό σου πήρα, σου βρήκα τι να ψηφίσεις.

-Πού το βρήκες καλή μου, στη μπιρίμπα που παίζεις όλη μέρα;

-Βρε κουτό, το δικό μου κόμμα να ψηφίσεις, θα πάει τη χώρα μπροστά, το είπε ο αρχηγός.

-Να πάρεις τον αρχηγό σου και να πάτε να πνιγείτε μαζί.

-Ναι, και ν’ αφήσουμε εσάς να μας πάτε πενήντα χρόνια πίσω.

-Πίσω μου σ’ έχω σατανά, τόσα χρόνια προς τα πού νομίζεις ότι πήγαινες;

-Προς τας Ευρώπας και τα μεγαλεία της πήγαινα, όχι στα χρόνια της δραχμής. Ζούμε το μεγαλείο της Ευρώπης, κι αν γυρίσουμε στη δραχμή, πού θα βρούμε συνάλλαγμα να βγαίνουμε στο εξωτερικό, ε; Τι να ψωνίσεις με τη δραχμούλα…

-Τι λες βρε Γιάννα-Μαρία Αγγελοπούλου, πότε βγήκες εσύ στο εξωτερικό;

-Σημασία έχει, ότι μπορώ να βγω όποτε θελήσω… Το είπε και η κυρία Όλγα στο κανάλι.

-Η κυρά Όλγα το είπε γιατί έχει Ευρώ, εσύ γιατί μαρή; Εκτός κι αν ο σύζυγός σου ο... Θεόδωρος, έχει μεταφέρει τις καταθέσεις σας στης φράου Μέρκελ το μαντρί.

-Κορόιδευε εσύ, αλλά κάτι σαν και σένα θα μας βγάλουν από το Ευρώ και θα μας οδηγήσουν στη φτώχεια.

-Μωρή, τι νογάς εσύ από νόμισμα;

-Τι λες καλέ, δεν θα μπορούμε να κάνουμε εισαγωγές, λέει ο αρχηγός.

-Του τύπου;

-Τι θα ψωνίζω εγώ από τα Lidl;

-Γιατί, εκτός από κωλόχαρτο τι άλλο ψωνίζεις;

-Λίγο τόχεις; Ξέρεις τι ποιότητα απ' αυτό έχουν τα Lidl;

-Ξέρω τι ποιότητα έχει ο πισινός σου, και του αρχηγού σου επίσης. Και καλά αυτός που στρογγυλοκάθησε και τον αναπαύει, εσένα τι σε κόφτει που δεν έχεις κάνει ποτέ κατάθεση, ούτε σε λέβα Βουλγαρίας;

-Να πεθάνει το λόμπι της δραχμής!

-Ξέρεις και τι θα πει λόμπι, βρε ζόμπι;

-Αχ, τώρα που είπες ζόμπι,  βρε ξαδέρφη, σου βρίσκονται τίποτα Ευρουλάκια μέχρι το τέλος του μήνα που θα πληρωθεί  ο Θοδωράκης μου;

Εδώ πωλούνται πάσης φύσεως υλικά...

Να πει κανείς ή να μην πει...

Πόσες οκάδες ξεφτίλας μπορεί να κουβαλούν στην πλάτη τους κάποιοι άνθρωποι... 
Το απόλυτο κατάντημα είναι, πώς όχι μόνο τους βαραίνει, κυκλοφορούν περήφανοι, ωσάν εθνοπατέρες, με σημαία την ξετσιπωσιά τους...

Κι εμείς, στον γάιδαρο καβάλα...

Τράτζικ!!!!!!!!!!!!! (Τασούλα... help!)  

Κοινωνικοπολιτική μολυσματική νόσος

                                   

Άτιμη αυτή η επιδημία που έχει πέσει στη χώρα, και τι να σου κάνει το ΕΣΥ που πάει κατά διαόλου. Επίμονη, μολυσματική και θανατηφόρα, προσβάλλει ευγενή και μη όργανα. Η φαρμακολογία του 21^ου αιώνα έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, αφού οι ασθενείς προστρέχουν στους κάθε είδους κομπογιαννίτες για τη μη θεραπεία τους. Τα δικά μου -και πολλών συνασθενών- όργανα, που νόσησαν και καταστράφηκαν από τους ιούς της κακογουστιάς, του κατινισμού, της αθλιότητας, της ξετσιπωσιάς.  είναι τα εξής, Αυτιά, Μάτια, Γλώσσα, Στομάχι, Συκώτι, Χέρια, με τελευταίο και κυριότερο τον Εγκέφαλο.

Τι να σου κάνουν δυο αυτιά που βομβαρδίζονται από επιχειρήματα του τύπου "ο κόσμος  του τάδε και του δείνα κόμματος θα τιμωρήσει, κ.λ.π. κ.λ.π…" αντί του θεραπευτικού «ο κόσμος της Ελλάδας», "Εγώ είμαι Θεός, Εγώ θα σώσω, Εγώ... Εγώ..." αντί του "Εμείς προτείνουμε τα εξής για την ευημερία των πολιτών"   Όταν ακούν τα λεγόμενα δημόσια πρόσωπα να ωρύονται, σαν τις κότες στα μπαλκόνια που η μία έκλεψε το βρακί της άλλης. Έχουν φράξει από ψέματα και εκβιασμούς και προσβολές κατά του προσώπου μου, συγχρόνως με τον ήχο του χρήματος- πολλάκις κλεμμένο από μένα-  να κουδουνίζει από τις τσέπες του θύτη. Πώς ν’ αντέξουν τον αβάσταχτο κρότο των κλακαδόρων, προς επιβράβευση του βιαστή τους.

Τι χρωστούν τα μάτια να βλέπουν χιλιοειδωμένες και ως επί το πλείστον  κακαμούτσουνες φάτσες, να πλασάρονται ωσάν παρθένες στο νυφοπάζαρο, ενώ χιλιάδες φορές τις έχουν ατενίσει να περιφέρονται στα διάφορα μπορντέλα.

Η γλώσσα, που τώρα στα πίσω-πίσω σπάει κόκκαλα και έχει συνθλιβεί από την αγανάκτηση για τα παραπάνω.

Το στομάχι να ξερνάει μονίμως την αηδία που νιώθει για όσα τ’ αδελφάκια του ακούν, βλέπουν και γεύονται.

Το συκώτι που το έχουν πρήξει όγκοι θράσους, βλακείας και ξιπασιάς.

Πόσο ν’ αντέξουν δυο χέρια να αθλούνται μετά μανίας στο εθνικό σπορ της μούντζας.

Το τίμημα το πλήρωσε τελικά ο Εγκέφαλος. Κάηκε και ησύχασε.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Νόσος ανίατη.

 

"Η Ξετσίπωτη"

Στη γειτονιά κανείς δεν την ανέφερε με το όνομά της. Δεν το γνώριζαν, το είχαν ξεχάσει ή έκαναν πως το ξέχασαν.
Την αποκαλούσαν “Η Ξετσίπωτη”...

www.alataki2.blogspot.com

Θύμησες υπό βροχήν...

  

Βρέχει και σήμερα και τέτοιες μέρες με πιάνει μια νοσταλγία για το παρελθόν,  ποιο παρελθόν δηλαδή που και τότε μούσκεμα τα κάναμε.

Με πιάνει και μια νοσταλγία για τον παππού και τη γιαγιά, τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, το σκυλάκι, τη γατούλα, τον κήπο με τις τριανταφυλλιές μου, τα άλογα και την κατσίκα στο σπίτι της άλλης γιαγιάς και πάνω εκεί, θυμήθηκα τις σοφίες του παππού του σπουδαγμένου από την πλευρά του μπαμπά…  και έτσι μούρχεται να του στείλω  συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

Ο παππούς ο σπουδαγμένος λοιπόν, έψηνε καφέ ελληνικό πολλά βαρύ και μέτριο, φούμαρε με άχτι και μας άφηνε παρακαταθήκη λόγια σαν τα παρακάτω.

Ο κόσμος είναι σοφά χτισμένος και γερά γραπατσωμένος  από τον ουρανό.

Τρία πράγματα μόνο δεν υπολόγισε και δεν έκανε ζάφτι.
Αυτά τα τρία είναι τα χειρότερα και δύνανται να τον αναποδογυρίσουν.

Η Βλακεία, η Ανικανότητα και η Προδοσία…

Αχ μωρέ παππού κι εσύ, για νέο μας το είπες;

Πες το ψέμματα...

Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν.
Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν.
Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα στο χάος
είναι, γιατί τα πράγματα αγαπιούνται και οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται....


Από mail που μου άρεσε...