Μισανθρωπία μεταμφιεσμένη...

Φιλανθρωπία... 

Η λέξη με ανατριχιάζει. 
Την έχουν καπηλευθεί, την έχουν μεταλλάξει και σήμερα είναι ψεύτρα, είναι μεταμφιεσμένη, χρησιμοποιείται κατ' ευφημισμόν, καθρέφτης παρηκμασμένης, καθυστερημένης και παρανοϊκής κοινωνίας. 

Σημαίνει "μισανθρωπία". 

Οργανώσεις, σύλλογοι, με αγαθές πιθανόν προθέσεις, πιασμένοι ωστόσο στα δίχτυα της παραπληροφόρησης και της παραπλάνησης, επαγγελματίες φιλάνθρωποι που απλά και ψυχρά κάνουν τη δουλειά τους τσεπώνοντας αδρά,  στο όνομα μιας και μόνο λέξης. 
Οι συσκευασίες με τα τρόφιμα που κραυγαλέα φορτώνονται στα απελπισμένα απλωμένα χέρια και τα άχρηστα ρούχα που ταπεινώνουν και εξαθλιώνουν τον άνθρωπο, έχουν αντικαταστήσει το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρεπή διαβίωσή του. 
Ρύζια, μακαρόνια και κουρέλια της μανιασμένα καταναλωτικής εποχής, γίνονται το άλλοθι της πολιτείας που απροκάλυπτα παρανομεί, εκβιάζει, ληστεύει, τρομοκρατεί και βάναυσα επιτίθεται  εναντίον της κοινωνίας, προς μεγάλη ικανοποίηση της μισάνθρωπης δίψας του συνήθους επιτήδειου που του χαρίζει την ηδονή της εγωπαθητικής υπεροχής.
Μια υγιής κοινωνία θ' αγκάλιαζε την αξιοπρεπή και ηθική έννοια της αλληλεγγύης που σεμνά, σιωπηρά θα ήταν πρόθυμη να συμπαρασταθεί και ν' ανακουφίσει τον συνάνθρωπο, και θ' απέρριπτε μετά βδελυγμίας τις αισχρές πράξεις της φιλανθρωπίας του σήμερα... 
'Οποιος διεκδικεί τον τίτλο του φιλάνθρωπου με την πραγματική (και χαμένη) έννοια της λέξης, ας προσφέρει, ας διεκδικήσει, ας απαιτήσει δικαιοσύνη, εργασία, υγεία, παιδεία, ψυχαγωγία για τον λιγότερο προνομιούχο, από τις βδέλλες και τους Καλιγούλες αυτού του κόσμου...

Θύμησες υπό βροχήν...

  

Βρέχει και σήμερα και τέτοιες μέρες με πιάνει μια νοσταλγία για το παρελθόν,  ποιο παρελθόν δηλαδή που και τότε μούσκεμα τα κάναμε.

Με πιάνει και μια νοσταλγία για τον παππού και τη γιαγιά, τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, το σκυλάκι, τη γατούλα, τον κήπο με τις τριανταφυλλιές μου, τα άλογα και την κατσίκα στο σπίτι της άλλης γιαγιάς και πάνω εκεί, θυμήθηκα τις σοφίες του παππού του σπουδαγμένου από την πλευρά του μπαμπά…  και έτσι μούρχεται να του στείλω  συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

Ο παππούς ο σπουδαγμένος λοιπόν, έψηνε καφέ ελληνικό πολλά βαρύ και μέτριο, φούμαρε με άχτι και μας άφηνε παρακαταθήκη λόγια σαν τα παρακάτω.

Ο κόσμος είναι σοφά χτισμένος και γερά γραπατσωμένος  από τον ουρανό.

Τρία πράγματα μόνο δεν υπολόγισε και δεν έκανε ζάφτι.
Αυτά τα τρία είναι τα χειρότερα και δύνανται να τον αναποδογυρίσουν.

Η Βλακεία, η Ανικανότητα και η Προδοσία…

Αχ μωρέ παππού κι εσύ, για νέο μας το είπες;

Θαύμα! Θαύμα!

 

 

 

Η φωτό δεν θυμάμαι από πού, αλλά είμαι ολόϊδια

Σώθηκαν οι πλούσιοι!
Σώθηκαν οι πολιτικοί!!
Σώθηκαν οι παρατρεχάμενοι!!!

Πέστε μου τώρα ότι θέλετε να σωθείτε και οι υποδέλοιποι που δεν ανήκετε στους ως άνω!

Σε σας αφιερώνω τα παρακάτω για να ανταποκριθώ και στην πρόσκληση της αγαπητής para-kelsos περί αγαπημένων τραγουδιών...

www.para-kelsoscooks.blogspot.com

 

 

 

 

 

                                                               Γεια σου μεγάλε...

 

 

 

                                                          Ωραίο παιδί ήταν κι αυτό...

 

 

Για να πάνε τα φαρμάκια κάτω

Ψέμματα λέει;;

Μπα, δεν τους κάνω το χατήρι...

 

Βρε μήπως καλά τα λέει;

 

 

 

 

 

Άντε και καλά κρασιά τώρα με την Αποκρηά...

 

 

 

 

Η Ελλάδα Λεηλατείται....

Δρυός πεσούσης πάς ανήρ (άνανδρος) ξυλεύεται...

Ο σιωπών συναινεί...

(παροιμία)

Ζήτω που καήκαμε...

Τι να πει κανείς που να μην έχει ειπωθεί, τι να γράψει και τι άλλο να σκεφτεί... 
Και τι να νιώσει πια… εκτός από απογοήτευση, οργή, αγανάκτηση και δυστυχώς μίσος… μίσος… μίσος…  
Συναισθήματα αρνητικά που οδηγούν λέει, σε οργανικές διαταραχές και διαλύουν το αμυντικό σύστημα.
Εκείνο που πληγώνει περισσότερο είναι πως υπεύθυνοι και δέκτες είναι τα δικά μας παιδιά.
Το παιδιά που εξαπάτησαν αισχρά τους ίδιους τους γονείς, τ’ αδέλφια, τους φίλους και συμμαθητές, τους δασκάλους και τους γείτονες. Είναι εκείνα τα παιδιά που τα κοιτούσαμε, αλλά δεν βλέπαμε που ακούγαμε, αλλά δεν ερμηνεύαμε σωστά. 
Κάποτε ήταν σαν όλα τα παιδάκια. Άλλα έξυπνα και άλλα πονηρούτσικα, κάποια φιλόδοξα και κάποια συνεσταλμένα, μερικά ζόρικα και νταήδες, άλλα λιλιπούτεια λαμόγια και άλλα παιδιά του κατηχητικού.
Ζήτησαν ευγενικά ή επίμονα, δώσαμε απλόχερα.
Ποιος να φανταστεί πως εκείνα τα παιδάκια- έστω και αν ήταν "κακά παιδιά"- που υπόσχονταν παράδεισο, θα ξέθαβαν την κόλαση, πως θα μετατρέπονταν σε αλαζόνες και άρπαγες, ατομιστές και ψυχρούς εκτελεστές… 
Τους αφιερώνω "ολόψυχα" το... μίσος μου!
Αλλά... θα το πω και ας γελάσουμε όλοι μαζί, καθώς ακούω κιόλας να μου ψιθυρίζουν.  
"Άει χάσου κυρά μου, "who cares" για σας τους... αποκάτω..."

Το γνωρίζω. Ζήτω που καήκαμε…

Ευρώπη- Γηραιά κυρία ή παραστρατημένη κόρη.

Κάποτε σε μια χώρα μακρινή, μια όμορφη κόρη με το όνομα Ευρώπη  γεννήθηκε από τον Φοίνικα και την Τηλεφάεσσα. Ζούσε στη Φοινίκη- χώρα εξωτική, ώσπου ο Δίας, αυτός ο αχόρταγος, την εντόπισε σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι την ώρα που παρέα με τις φίλες της μάζευε αγριολούλουδα.
Kατά τη συνήθειά του, μεταμορφώθηκε σε έναν πανέμορφο λευκό ταύρο και πλησίασε να βοσκήσει τάχα, δίπλα στη δροσερή Ευρώπη. Εκείνη, αντικρίζοντας το δυνατό ζώο, έβγαλε μια κραυγή θαυμασμού, το πλησίασε, το χάιδεψε μα δεν της έφτασε αυτό, άλλο είναι να το καβαλικεύεις!
Αυτό ήταν! Ο ταύρος με την κοπέλα στην πλάτη του, πέταξε ψηλά.
Πέρασε τη θάλασσα και έφτασε στην Κρήτη.
Εκεί ήταν το ιδανικό μέρος για να ενωθεί μαζί της, ως Δίας πλέον ελπίζουμε...
Από την ένωση μάλιστα του Δία και της Ευρώπης, γεννήθηκαν τρεις γιοι και βεβαίως, την αποκατέστησε πάρα πολύ καλά αφού την πάντρεψε με τον βασιλιά της Κρήτης.
Έτσι λέει ο μύθος για την αρπαγή της Ευρώπης που χάνεται στο πέλαγος των χιλιετιών.

Ευρώπη ονομάστηκε η κατοπινή ήπειρος, αυτή η δικιά μας.
Στην αρχαιότητα, Ευρώπη ήταν μόνο η Ελλάδα που έδωσε και τα φώτα της στον λεγόμενο Ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Ύστερα, Ευρώπη ήταν η Ιταλία η Γαλατία η Ισπανία. Οι Φοίνικες θαλασσοπόροι ανακάλυψαν αργότερα τα βρεττανικά νησιά και σιγά-σιγά η Ευρώπη μεγάλωσε σε έκταση και όχι μόνον. Ακολούθησε ο Μεσαίωνας, η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η Βιομηχανική Επανάσταση, πόλεμοι, καταστροφές, μαχαιρώματα (αδελφικά πάντα) και τα λοιπά και τα λοιπά. 
Πολλά τα βάσανα της όμορφης και πολυπρόσωπης Ευρώπης - το χάρισμα που υποδηλώνει το όνομά της, να βλέπει μακριά μάλλον δεν το είχε- που υποτασσόμενη στο μοιραίο, κατέληξε να ονομαστεί "γηραιά ήπειρος".
Άλλωστε ακολουθώντας τη φυσική ροή των πραγμάτων, μια νεαρή ύπαρξη είχε ήδη ξεπεταχτεί, η Αμερική.
Άρπαξε τη σκυτάλη και όπως όλοι οι έφηβοι αναστάτωσε το σύμπαν.
Και καλά ως εδώ, η μία είχε την εμπειρία η άλλη τη νιότη, θα περίμενε κανείς να προκύψει ένα θαυματουργό κοκτέιλ.
Αμ δε! Το κοκτέιλ ήταν κώνειο.

Και κοίτα τώρα που στα πίσω-πίσω οι διάφορες πτυχές του χαρακτήρα της Ευρώπης (οι χώρες), άλλοτε προσπαθούν να γίνουν ένα σώμα μια ψυχή- παλεύοντας και αλαλάζοντας είναι αλήθεια- και άλλοτε λυσσάζουν να καταπιούν η μία την άλλη και ζήτημα είναι αν γλιτώσει έστω και μία... (αλλοίμονο σε μας)
Γηραιά καθώς είναι η Ευρώπη, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει πατερίτσα, παθαίνει Αλτσχάϊμερ και επιτρέπει σε κάτι "οίκους" και σε άφρονες προαγωγούς να εξευτελίζουν τη μάνα που τη γαλούχησε και της έδωσε τα φώτα, τη μάνα της την Ελλάδα.
Ασεβής σαν κόρη που παραστράτησε και παραφρόνησε, παρουσιάζει τάσεις αυτοκαταστροφής, μίσους και μανία εκδίκησης για τον γεννήτορα.
Είναι γνωστό πως ο γέρος άνθρωπος μοιάζει με παιδί.
΄Ετσι μοιάζει και η δικιά μας Ευρώπη, όπως εκείνη (η αρπαγμένη) που καβάλα στον λευκό ταύρο πήγε ακουσίως στην Κρήτη, μοιάζει με παρθένα που χρειάζεται προστασία από τους τόσους ταύρους που τριγυρνούν στα λιβάδια της.
Αυτή, η πεντάμορφη Ευρώπη που καβαλίκεψε ταύρους και ταξίδεψε στα πέρατα της γης.
Άσε που τη μοίρα της κανονίζουν ανασφαλείς Δίες που και οι ίδιοι έχουν έναν φόβο για το ποιος θα τους καβαλικέψει.,.
Και καλά την άλλη Ευρώπη, την αποκατέστησε ο Δίας.
Η μάνα Ελλάδα, πώς θα προστατευτεί από το ίδιο της το σπλάχνο και με ποιό τρόπο θ' αποκαταστήσει την τιμή της ψυχασθενούς κόρης με το όνομα Ευρώπη;

ΥΓ. Το κείμενο είχε αναρτηθεί εδώ πριν από ένα χρόνο.  Επαναλαμβάνεται γιατί μάλλον σήμερα είναι πιο επίκαιρο.

 

Περιμένοντας το θαύμα και όχι τον... Γκοντό!

            Ο άνθρωπος…

Πάντα κάτι περιμένει, πάντα κάτι εύχεται.  

Αυτό που του λείπει ή κάτι καλύτερο από εκείνο που έχει. Αυτό το "κάτι", πολλές φορές έννοια αφηρημένη και ασχημάτιστη. Ας είναι μόνο κάτι καλό, κάτι που θα τον κάνει ευτυχισμένο.

Αλήθεια, ποιό "κάτι" κουβαλά την ευτυχία; Και αν το τζίνι αρπάξει την ευχή και την πραγματοποιήσει, θα έρθει και θα την κρατά ακόμα μαζί του;

Τι σημασία έχει; Αιωνίως θα την περιμένει, μόνο να έρθει και να μην είναι σαν τον… Γκοντό.

Τα Χριστούγεννα το Σύμπαν φορτώνεται ευχές. Αναλαμβάνει την υποχρέωση να τις επιστρέψει ενσαρκωμένες.  Μέχρι τότε η  αναμονή ανεβάζει την αδρεναλίνη, η ελπίδα γιατρεύει το συναίσθημα.

Πόθος, η νύχτα των Χριστουγέννων να είναι μαγική, Αη-Βασίλης και Santa Claus, νεράιδες, ξωτικά, τάρανδοι, χιονονιφάδες και χιονάνθρωποι, δέντρα με λαμπιόνια και στολίδια. Φως… 

Επιφορτισμένοι να ικανοποιήσουν τα αιτούμενα.

Πονεμένη η ανθρωπότητα, τελευταία και απελπισμένη.

Λέω φέτος να ευχηθώ κάτι για την Πατρίδα, κάτι για τους λαούς του κόσμου.

Θα περιμένω να έρθει "κάτι" καλό και ας είναι ότι θέλει.

Θα περιμένω το Χριστουγεννιάτικο θαύμα.

Θα εύχομαι, θα ελπίζω και θα ικετεύω να μην είναι ο… Γκοντό.

Ευτυχισμένες Γιορτές...

Θα ζήσει το κοριτσάκι με τα σπίρτα;

       "Δεκέμβριος, η τελευταία μέρα του χρόνου. Χιόνιζε ασταμάτητα και η μεγάλη πόλη είχε σκεπαστεί με κατάλευκο πέπλο, ενώ το σούρουπο έπεφτε μουντό. Στους χιονισμένους δρόμους χαρούμενοι διαβάτες βάδιζαν βιαστικά, φορτωμένοι με φανταχτερά πακέτα και δώρα. Μα κανείς δεν έδινε σημασία στο κοριτσάκι με τα σπίρτα. Άδικα η μικρή διαλαλούσε τη φτωχική πραμάτεια και σίμωνε δειλά τους περαστικούς ζητώντας με σβησμένη φωνή ν’ αγοράσουν ένα κουτί σπίρτα. Άδικα ψιθύριζε αχνά πως δεν ζητιάνευε, πως πουλούσε σπίρτα για να ζήσει, αφού δεν είχε στον κόσμο κανέναν. Δεν είχαν ώρα για μια πλανόδια πωλήτρια. Νύχτωνε και όλοι βιάζονταν να επιστρέψουν στα ζεστά τους σπίτια, στην οικογενειακή θαλπωρή, στο γιορτινό τραπέζι με τις χίλιες λιχουδιές στο καταστόλιστο χριστουγεννιάτικο δέντρο……

….. Το κοριτσάκι προχώρησε στη γωνιά του δρόμου και μαγεμένη λες, κοντοστάθηκε κάτω από τον αναμμένο φανοστάτη. Από το παράθυρο κάποιου σπιτιού έβλεπε ένα δωμάτιο με χριστουγεννιάτικες γιρλάντες και στολίδια…

….. Σαν ξημέρωσε η Πρωτοχρονιά οι περαστικοί είδαν απορημένοι μια γλυκιά φτωχοντυμένη παιδούλα να κοιμάται γαλήνια στο πλατύσκαλο ενός σπιτιού, πάνω στο χιόνι, τριγυρισμένη από αναρίθμητα καμένα σπίρτα…."

 Άντερσεν 1840

Ραγδαία αύξηση, που «αγγίζει» το 100%, καταγράφει, τον τελευταίο χρόνο, ο αριθμός των ατόμων που επισκέπτονται το πολυϊατρείο των «Γιατρών του Κόσμου», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. ….
…..Οι ασθενείς- κατά μέσο όρο- πλησιάζουν τους 1000 τον μήνα, με το 70% αυτών να είναι Έλληνες...

…. Τα οικονομικά προβλήματα και η ανεργία έχουν αλλάξει το «προφίλ» των ανθρώπων που συσσωρεύεται καθημερινά στον χώρο….

…. Κι ενώ τα προηγούμενα χρόνια το επισκέπτονταν, συνήθως, αλλοδαποί, μετανάστες και άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, τους τελευταίους μήνες εμφανίστηκε και μία νέα κατηγορία: αυτή των «νεόπτωχων»
Πρόκειται για Έλληνες, ηλικίας από 40 ως και 60 ετών, οικογενειάρχες, που έχασαν ξαφνικά τη δουλειά τους ή αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούν να πληρώσουν τις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να πραγματοποιήσουν τις απαραίτητες για την υγεία τους ιατρικές εξετάσεις και να προμηθευτούν τα φάρμακα που απαιτεί η αγωγή τους.
«Οι ασθενείς σχεδόν διπλασιάστηκαν από πέρσι... αυξήθηκε τρομερά ο αριθμός των Ελλήνων. Είναι άνθρωποι που έμειναν χωρίς εργασία και δεν ξέρουν πώς να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους».

«Οι ανάγκες έχουν αυξηθεί κι ο κόσμος ζητάει ενίσχυση ακόμη και σε βασικά είδη, όπως ρούχα, παπούτσια και τρόφιμα. Προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες και στις εποχές κάνουμε έκκληση κι εμείς σε όλους τους πολίτες για να βοηθήσουμε όσο γίνεται περισσότερο»….

«Αυτό που βλέπουμε είναι πως, παρά το γεγονός ότι υπάρχει οικονομική κρίση και όλοι λίγο- πολύ δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα, ο κόσμος ανταποκρίνεται. Μάλλον, επειδή αισθάνεται πως η κοινωνική αλληλεγγύη θα μας σώσει και θα επιβιώσουμε, βοηθώντας ο ένας τον άλλον»…

 Γιατροί του κόσμου

 Ελλάδα 2011

 (Βήμα 10-12-2011)

Σημ. Και άλλο τι, δεν έχω να προσθέσω, εκτός ίσως από το να ρωτήσω.

Τα παιδιά δακρύζουν σήμερα με τα παραμύθια; 

Καιρός πανιά... καιρός κουπιά...

                 1940. Άλλα χρόνια, άλλος αιώνας, άλλοι άνθρωποι, ιδέες, ελπίδες, προσδοκίες, αντοχές, ήθη…

Έρχονται οι Γερμανοί… Κατακτητές στις χώρες που είχαν αρχίσει ν’ ανθίζουν μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο… Πάλι στο σημείο μηδέν. Πόλεμος… δραματικές επίσημες ανακοινώσεις, συζητήσεις χαμηλόφωνες και φοβισμένες, πείνα, θάνατος, τακτικές αποτρόπαιες, καταστροφή εκατέρωθεν. Νικητής κανείς… λαοί ηττημένοι, εξαθλιωμένοι.…

Φωνές και αναστήματα υψώθηκαν, αντίσταση, η πατρίδα, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια πάνω απ’ όλα… ΟΧΙ, η υποτέλεια δεν είναι χαρακτηριστικό μας…

Ήρωες γεννήθηκαν, οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες… 

Δοσίλογοι, μαυραγορίτες και προδότες ανάμεσα στους πατριώτες δυσκόλευαν τη λευτεριά, φόρτωσαν την ψυχή τους βρωμιά… βάρυνε περισσότερο από την τσέπη τους τελικά. Μέχρι σήμερα δακτυλοδεικτούμενοι… οι απόγονοι πλέον… Να, αυτός ο σήμερα ισχυρός είχε πατέρα δοσίλογο, από κει η περιουσία που έχει και λυμαίνεται… ανάθεμα…

            2011. Καινούργιος αιώνας, ελπιδοφόρος… η επιστήμη και η τεχνολογία μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα… Μάταιες ελπίδες… οι πολεμοκάπηλοι καραδοκούν… κατακτητές με όπλα συμβατικά και άλλα καινούργια…

Πιστεύω εις ένα θεό Το ΧΡΗΜΑ… ο νόμος της ζούγκλας. Κανείς ασφαλής… ούτε και ο πιο δυνατός… κάποιος δυνατότερος θα εμφανιστεί ν’ αρπάξει τα κεκτημένα…

Γενιές πέρασαν από το ΟΧΙ και πάλι εδώ… στα ίδια… με τους ίδιους…

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό… Τίποτε δεν είναι αρκετό να τους χορτάσει… μέχρι το μεδούλι, μέχρις αφανισμού.

Δοσίλογοι, μαυραγορίτες που τώρα λέγονται αλλιώς, προδότες πάντα  υπάρχουν, όπως το κακό ανάμεσα στο καλό… ανάμεσά μας και πάλι… τι θα πει όχι... δακτυλοδεικτούμενοι στους αιώνες…

Οι κατακτητές πάντα βρίσκουν τρόπο επέλασης…

Οι εποχές και οι καταστάσεις ξέρουν να γεννούν  Ήρωες …

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…   

Καιρός πανιά, καιρός κουπιά…

Λόλα, έλα Λόλα...

                                                              
λά λά λά.                                                                  λά λά όλα.

Λά λά, Λόλα.
Λόλα, έλα Λόλα.

Νά ή Έλλη. 
Έλα Έλλη.

Έλλη νά ένα μήλο.
Λόλα νά ένα άλλο.

Μήλα, Μίμη.
Έλα, Μίμη, έλα.
                                                              
Έλα, μήλα, μέλι.

Έλα πεταλουδίτσα μου,
έλα νά σέ τσακώσω,
δέν θά σου τσαλακώσω
καθόλου τά φτερά.

Θά σέ ταίζω ζάχαρη.
θά σού'χω γιά σπιτάκι
μεταξωτό κουτάκι,
θά ζήσης μιά χαρά...

(Αφιερωμένο σε όσους νοσταλγικά θυμούνται και στα παιδιά με την ευχή, το μέλλον τους μην πέσει σε χέρια βάνδαλων)

Πού πάτε κύριε;

                         

Πού πάτε κύριε;   Βουρ για κατάλυση ιδεολογίας, ανθρωπιάς, για ξεπούλημα;

Πώς μας περνάτε; Στη δημοκρατία μαζί, στην εξουσία χώρια; Στις υποχρεώσεις εμείς, στα δικαιώματα εσείς;

Έχετε ακούσει το "φωνή λαού- οργή θεού;"

Γιατί γελάτε με των άλλων την καρδιά; Γελάει καλά όποιος γελάει τελευταίος, αλλά εμείς ευχόμαστε να γελάμε μαζί.

Πού πάτε κύριε και δεν μας παίρνετε κι εμάς στα σοβαρά; Λάθος κύριε, είστε λίγοι και είμαστε πολλοί, υπολογίστε μας.

Πώς μας περνάτε; Ποιος σας δίδαξε πως οι καρέκλες σας έχουν ψυχή και ο λαός όχι;

Συγνώμη κύριε, πάρτε το αλλιώς…

Χρειαζόμαστε όλοι, ο ένας τον άλλον, ας πιαστούμε από τα χέρια...

Ευθύνη και ψυχραιμία...

Όπως κάποτε...

             

Ήταν όπως κάποτε.

Σαν βόλτα στην πλατεία μικροί μεγάλοι, ένα χρωματιστό πλήθος, μάτια που έψαχναν γύρω να συναντήσουν παλιούς φίλους λάμποντας από προσμονή, αισιοδοξία, ελπίδα. Αγκαλιές και κάποιο δάκρυ να κυλά, κρίμα που χάθηκαν τόσο καιρό κλεισμένοι ο καθένας σε άλλο κόσμο, σε έναν κόσμο αγωνίας και ανταγωνισμού με κέρδος τη ματαιότητα.

Αλλάζουν οι καιροί, καινούργιες άγνωστες και αμφίβολες συνθήκες, ζωή χωρίς ποιότητα, υποσχόμενη μόνον τρομακτικές αλλαγές.

Είναι καιρός να σηκώσουν  την κατάσταση στους ώμους τους, την κατάσταση που εξαπατημένοι είχαν τόσα χρόνια εμπιστευθεί σε επίορκους.

Είναι ακριβώς τώρα ο καιρός και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ειρηνικής διαμαρτυρίας, στην ανάγκη να δώσουν το παρόν, να φωνάξουν πως είναι άνθρωποι, δεν είναι res, δεν είναι αριθμοί, δεν είναι αντικείμενα κερδοσκοπίας, ούτε δείκτες στα ταμπλώ διεθνών χρηματιστηρίων, δεν είναι στρατιώτες και τρελοί στη σκακιέρα κανενός.

Είναι πύργοι, προπύργια των αξιών τους και βασιλιάδες του εαυτού τους.

Παρέες σχηματίζονταν, πλήθαιναν και αραίωναν να προλάβουν όλοι, να σφίξουν στην αγκαλιά τους όλους.  Ιδέες έπεσαν στις ανασκαμμένες πέτρες της πλατείας που πάνω τους ακούμπησαν, να συναντιούνται συχνά με ένα κρασί και ένα τραγούδι, να σχεδιάζουν και να ονειρεύονται, ιδέες για δράση και αντίσταση κατά του παραλογισμού, κουβέντες για την αναβίωση της ανθρώπινης λογικής.

Αποχωρώντας το βράδυ αργά, συνοδευόμενοι από το συναίσθημα που είχε χρόνια να φουντώσει, έδωσαν υπόσχεση πως θα συνεχίσουν όσο χρειαστεί, δε θα υποκύψουν σε απάνθρωπες απαιτήσεις και πρακτικές του διαίρει και βασίλευε. 

Όπως κάποτε…

Οι "αδύναμοι ισχυροί"

                                   

Τελικά ποιος είναι ο πιο δυνατός;

Οι λεγόμενοι “ισχυροί” που έχουν συσσωρεύσει το χρήμα του πλανήτη (διακόσιοι είναι λέει), οι οργανισμοί που έπονται (χίλιοι εξακόσιοι όλοι κι όλοι), ο άλλος που ασκεί εξουσία, ο τρίτος που ανήκει σε οργανώσεις φανερές, μυστικές ή μυστικιστικές, οι εστεμμένοι και συνακόλουθοι, οι έχοντες (και κατέχοντες) μεγάλη οικονομική άνεση;

Μήπως η μεσαία τάξη, οι εργαζόμενοι, οι clochard, τα πετεινά του ουρανού;

Η ιστορία είναι γεμάτη από μηχανορραφίες, δολοπλοκίες, δολοφονίες, εξεγέρσεις, ανατροπές, αλλά και βιολογικές και φυσικές καταστροφές.

Συμπέρασμα.  Μη νιώσεις ποτέ πως είσαι ισχυρός, πάντα θα υπάρχει κάποιος ισχυρότερος.

(προσοχή, μη γελάσει κανείς με το παράδειγμα του πρόσφατα φαγωμένου και διαπομπευμένου πρώην “ισχυρού”).

Παρηγοριά μου στο παραπάνω ερώτημα και στη δική μου θεωρία του “αδύναμου ισχυρού”, είναι να φαγωθούν μεταξύ τους στον αέναο αγώνα να κερδίσουν "δύναμη;", μήπως και κερδίσουν οι λαοί ειρήνη και γαλήνη.

.

Το δάκρυ μας...

... για τα θύματα της πολιτικής και κοινωνικής αποσύνθεσης...

... έσταξε εκεί όπου είχαμε φυτέψει ένα λουλούδι.

Xαιρετισμός...

             

                                             ...στην Άνοιξη

Στην αξεπέραστη ελληνική μυθολογία, ζούσε και η νύμφη Καλλιστώ, η πιο ωραία ακόλουθος της θεάς Αφροδίτης που είχε δώσει όρκο να παραμείνει παρθένα, όπως ήταν και η ίδια η θεά.   

Η ομορφιά μέχρι τις μέρες μας, έχει το τίμημά της και η Καλλιστώ πλήρωσε ακριβά την ομορφιά της, καθώς το ερωτύλο μάτι του Δία έπεσε πάνω της. δεν σεβάστηκε τον όρκο της και κάποιο γλυκό βράδυ (ίσως να ήταν Ανοιξιάτικο) πόθησε να την πάρει στο κρεβάτι του.

Από την ένωσή τους γεννήθηκε ένας γιος, ο Αρκάς. 

Λένε πως η θεά Αφροδίτη που είχε ανακαλύψει την εγκυμοσύνη της νύμφης στο λουτρό, θύμωσε πολύ και τη μεταμόρφωσε σε αρκούδα..

Η Καλλιστώ-Αρκούδα που χρόνια πολλά περιπλανήθηκε στο δάσος, κάποτε συνάντησε το γιο της και έτρεξε με λαχτάρα να τον αγκαλιάσει. 

Ο Αρκάς, αιφνιδιάστηκε, σήκωσε το τόξο του να τη σκοτώσει, αλλά ο Δίας που είχε άλλη βούληση , πρόλαβε και έστειλε και τους δύο στον Ουρανό...

Από τώρα και μέχρι τον επόμενο Χειμώνα, στους νυχτερινούς ρομαντικούς περιπάτους σας, ρίξτε τη ματιά σας στον ουρανό, χαιρετήστε την Καλλιστώ και τον Αρκάδα... 

ή αλλιώς τη Μεγάλη Άρκτο με τα επτά λαμπερά της αστέρια και τη Μικρή Άρκτο.

Αυτοί οι δυο αστερισμοί εμφανίζονται στον ουρανό με τον ερχομό της Άνοιξης.

Σήμερα 21 του μήνα την πρώτη αστρονομικά ημέρα της Άνοιξης, ο ήλιος ανατέλλει από το σημείο του ορίζοντα της Ανατολής και δύει ακριβώς στο σημείο της Δύσης. 

Τη μέρα αυτή έχουμε την εαρινή ισημερία. 

Ας σημάνει και την Αναγέννηση του παγκόσμιου πολιτικοκοινωνικού συστήματος…

O κόσμος όλος....

                                        

           ένα κουβάρι μπερδεμένο...

και ένα βαρίδι που τραβά την ανθρωπότητα προς τα κάτω, πολύ κάτω, πάρα πολύ προς τα κάτω...
Γιατί, για ποιό, για ποιούς να πρωτοθρηνήσω...

Η Άρτα, τα Γιάννενα και μια θεά...

                         

«…Ο Χουν Χουναχπού και ο Βουκούμπ Χουναχπού δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να παίζουν ζάρια και μπάλα όλη μέρα…. Και έχοντας πάει να παίξουν μπάλα στο δρόμο, τους άκουσαν οι κύριοι του Σιμπάλμπα. (ο τόπος των νεκρών)

“Τι κάνουν αυτοί πάνω στη γη; Ποιοι είναι αυτοί που δημιουργούν τόσο θόρυβο και κάνουν τη γη να κουνιέται; Ας έρθουν εδώ να παίξουν μπάλα, εδώ θα είναι κάτω από την εξουσία μας…”

Οι αγγελιοφόροι ήρθαν αμέσως και τους είπαν.
Ελάτε μαζί μας, οι κύριοι είπαν. “Πρέπει να έρθουν εδώ, να παίξουν μπάλα με μας για να μας δώσουν ευχαρίστηση, γιατί στ’ αλήθεια μας διασκεδάζουν και να φέρουν μαζί τους τα σύνεργα του παιχνιδιού… μαζί και τις ελαστικές μπάλες”…»

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το ιερό βιβλίο φυλής των Μάγια που δείχνει και την καταγωγή του παιχνιδιού της μπάλας. Ήταν το αγαπημένο τους, έμοιαζε με μπάσκετ και στα σύνεργα εκτός από τις μπάλες, συμπεριλαμβάνονταν δαχτυλίδια (αντί για καλάθι χρησιμοποιούσαν έναν δακτύλιο) και γάντια.
Από κει και πέρα το πήραν λέει οι Κινέζοι, οι Αρχαίοι Έλληνες και λοιπά και προέκυψε το σημερινό ποδόσφαιρο…

Τι σχέση έχω τώρα εγώ με το ποδόσφαιρο, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο, αλλά με τρώει η αντιπάθεια που νιώθω για το συγκεκριμένο, άθλημα να το πω πλέον δεν μπορώ, βιομηχανία χρήματος μπορώ…

Από άθλημα ξεκίνησε βεβαίως και κάτι παλιοί ποδοσφαιριστές που γνωρίζω, ήταν μάγκες με τα όλα τους και έπαιζαν σχεδόν με αίσθημα εθνικής περηφάνιας, με μια μπάλα που ήταν φουσκωμένη με αέρα.

Στο ποδόσφαιρο σήμερα, κυνηγούν μια μπάλα παραγεμισμένη με θησαυρό, το ίδιο το παιχνίδι ανακηρύχθηκε σε βασιλιά των σπορ και σε βιομηχανία χρήματος, πλην όμως,  ως βιομηχανία δεν διακρίνω την οικονομική του συνεισφορά στην κοινωνία, αντίθετα είναι εμφανή τα… βασιλικά χαρακτηριστικά του.

Λίγοι οι φίλαθλοι, εκατομμύρια οι οπαδοί, ως επί το πλείστον φανατισμένοι και διαθέσιμοι να δώσουν τη μέχρις εσχάτων μάχη, γιατί, για ποιον;
Πιθανόν για την τιμή ή μάλλον την ατίμωση κάποιας κλωτσοπατημένης θεάς.

Το συμβολικό κείμενο των Μάγια με παραπέμπει στις μέρες μας.

Κύριοι και εξουσίες που επιβάλλονται και χειραγωγούν τα πλήθη με σκοπό την κάθοδό τους στη Σιμπάλμπα, με άλλοθι τον αθλητισμό.

Και καλά οι παράγοντες του ποδοσφαίρου, δικαίως έχουν προσδώσει στη μπάλα θεϊκή υπόσταση. 

Την Άρτα και τα Γιάννενα βάζουν στην τσέπη τους, οι φίλαθλοι ή οπαδοί γιατί μακελεύονται και μάλιστα πληρώνοντας; 

Γι’ αυτούς είναι δεδομένο πως η μπάλα (και κάτι άλλα όργανα που της μοιάζουν), θα είναι πάντα φουσκωμένη με αέρα που κι αυτός έχει αντικατασταθεί από αέρια δηλητηριώδη…