Αγαπητοί Αυτοαποκαλούμενοι Φιλόζωοι...

Πρώτον έρχομαι να ερωτήσω δια την καλή σας υγείαν, τη δική σας και των συγκατοικιδίων σας, δεύτερον να σας ενημερώσω πως εγώ το εγκεφαλικό το γλύτωσα, δεν ξέρω τι έκανε η Πιπίτσα,  και τρίτον, να σας εξιστορήσω τα της χθεσινής μου ημέρας...

Προ μίας εβδομάδος, ήρθε η πρωτοξαδέλφη μου η Kyllie από το Sidney να επισκεφθεί τα πάτρια και είπα να την περιποιηθώ, να της δείξω και τα αξιοθέατα, ως περήφανη πολίτις του Δήμου μου που είμαι, το δηλώνω.

Χθες το πρωί, δρόμο παίρνουμε και δρόμο αφήνουμε, Oh my God, what a nice town, έλεγε και ξαναέλεγε η ξαδέρφη που εκφράζεται καλύτερα στην ξένη γλώσσα.

Yes, yes, έλεγα εγώ και πάνω στο τρίτο yes πατάω σε κάτι μαλακό,

Σκύβω να δω, σκύβει και η Kyllie, είχα πατήσει εντελώς κατά λάθος κάτι σκυλοκακούλια, τόσα δα.

What is this, με ρωτάει με ηλίθιο βλέμμα, τι να της πω εγώ τώρα, κι αν δεν έχουν σκυλιά στην Αουστράλια.

Δε δίνω σημασία, πάμε παρακάτω, τρώει μια γλίστρα η Kyllie, σκύβουμε κι οι δύο, είχε πατήσει πάνω σε ίδιας σύνθεσης πράγματα, λίγο μεγαλύτερα από τα δικά μου.

Oh my God, το χαβά της εκείνη, μόνο που τώρα συμπλήρωσε. It’s impossible!

             Παίρνω ανάποδες εγώ, έτσι μούρθε να της πω, γιατί χριστιανή μου, αλλιώτικα είναι τα δικά σας τα αυστραλέζικα, αλλά σεβάστηκα τον Ξένιο Δία.

Συνεχίζουμε τη βόλτα μας, της έδειξα το Αλκαζάρ, το Αρχαίο Θέατρο, το Μύλο, το Φρούριο, μένει έκθαμβη η Kyllie, (όχι τι νόμιζε), κοιτούσε μια πάνω ψιθυρίζοντας perfect perfect,  μια στο πεζοδρόμιο με τη λέξη unbelievable, αν θυμάμαι καλά.

             Τα είδαμε όλα, λέμε να γυρίσουμε στο σπίτι.

             Στο δρόμο συναντήσαμε καινούργια μαγαζιά, αυτοκίνητα, μηχανάκια, γνωστούς και αγνώστους, κυρίες και κυρίους που είχαν βγάλει βόλτα τα σκυλάκια τους, άλλοι περπατούσαν άλλοι καθόταν και άλλα σκυλάκια έκαναν κακούλια τους.  

             Σε μια στιγμή σταματάει απότομα η Kyllie, call the police-call the police, φωνάζει, τρομάζω εγώ, τι έγινε Παναγιά μου και τι μου λέει η αθεόφοβη, μεταφρασμένα σας τα μεταφέρω τώρα.

             Στραβή είσαι και δεν βλέπεις το σκυλί που χ…ει  στη μέση του δρόμου, πρέπει να συλληφθεί αμέσως ωρίεται η Kyllie.

             Ωχ περίπτωση Ψυχιατρικόπουλου σκέφτομαι, γίνεται μεταξύ μας ένας διάλογος του τύπου και πού χ..ουν τα δικά σας και μου κάνει ένα μάθημα, ποια τώρα, η Καλλιόπη που τη φωνάζαμε Πιπίτσα  που πήγε στην Αυστραλία και έγινε Kyllie, το εξής 

               Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου λέει, εκεί που οι φιλόζωοι δεν είναι φιλόζωοι-μαϊμούδες και που οι άνθρωποι αγαπούν την πόλη τους και νοιάζονται για τον διπλανό τους λέει, όταν βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους έχουν μαζί τους και τα απαραίτητα αξεσουάρ ξαναλέει, δηλαδή σκούπα, φαράσι και σακούλα, να τα χαίρονται λέω κι εγώ, για να καθαρίζουν αυτά που κάνουν τα ζωάκια τους και τι μας νοιάζει εμάς, ξαναλέω εγώ.

Αλλιώς, είπε κι αυτό η Πιπίτσα, τι τα θέλουν τα ζωάκια, μια χαρά τα αντικαθιστούν οι ίδιοι. Αυτό να το τονίσεις στους συμπολίτες σου!

               Το μάτι της Πιπίτσας είχε αγριέψει, της το υποσχέθηκα τι να κάνω, καθένας με την τρέλα του και άλλος με τη γκρίνια του και θα επανέλθω να δω αν πήρατε το μήνυμα της Πιπίτσας...

 

 

 

 

 

Εσύ κοιμάσαι ήσυχος;

 

 

 

 

Τι ακούω πάλι καλοί μου;

Αν έχεις στο σπίτι σου έναν παρανοϊκό, κοιμάσαι ήσυχος;

Εμείς ΝΑΙ

 

 

 

Επάγγελμα Λακές...

                               

Σήμερα το πρωί ξύπνησα κεφάτος.
Σήμερα αποφάσισα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
Θα το πω και στους μεγάλους που με πρήζουν όλη την ώρα με την ηλίθια ερώτηση “Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;”
Τι θέλετε να γίνω βρε πανηλίθιοι; Πάντως όχι αυτό που γίνατε εσείς και ψωμολυσσάτε και μου κοκορεύεστε ότι βγάζετε το ξεροκόμματο τίμια και αξιοπρεπώς, και κυκλοφορείτε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς- φτου σας- και μου δίνετε χαζοσυμβουλές, να γίνω ένας έντιμος και έννομος πολίτης, για να μπορώ να περπατώ με το κεφάλι ψηλά και καθαρό το μέτωπο, και άλλες τέτοιες τρίχες.
Φτου σας ρε καραξεφτίλες, καλά να πάθετε, στηθείτε τώρα να σας κανονίσουν κάτι καλόπαιδα κι ας μην έχουν τ’ α…..α, είχαν όμως κορακοθρεμμένους προγόνους που τους έδωσαν τις σωστές για την σήμερον ημέρα συμβουλές.   

Εγώ λοιπόν σας το ξεκαθαρίζω.
Όταν μεγαλώσω θα γίνω Λακές στο σαράι του Πασά, θα λαλεί και θα χορεύω την ώρα που εσείς κοιμάστε, θα του κάνω το Γιουσουφάκι και κανείς δεν θα το μάθει, και κατόπιν με τις ευλογίες του Πασά...
Ε ρε μανούλα μου...

Θα σας παίζω κομπολόι, θα σας στίβω και θα πετώ τις λεμονόκουπες, θα σας πάρει και θα σας σηκώσει, θα σας μασήσω μέχρι κοκαλάκι, και στην ανάγκη θα ιδρύσω μια ΜΚΟ για την έρευνα του τρίτου του μακρύτερου και τότε να δεις μεγαλεία…
Θα με προσκυνάτε μέχρι να σας πιαστεί ο κ….ς.  
Χα!

Είμαι μ......ς και το κέφι ΣΟΥ θα κάνω...

-                  Τι έγινε πάλι ρε Μαρία, γιατί μουτζουκλαίς;

-          Αχ ξαδέρφη, ο αχαϊρευτος δεν ξέρεις τι μου έκανε…

-          Να υποθέσω ή θα μου πεις;

-          Με κεράτωσε ο άτιμος, θα τον σκοτώσω…

-          Καινούργια τα κέρατα ή εκείνα τα παλιά;

-          Όχι, αυτά είναι τα καινούργια παλιά.

-          Εμ, φταις κι εσύ που δεν τον χώρισες πέρσι

           που σου έκανε τα ίδια.

-          Με παρακαλούσε γονατιστός βρε ξαδέρφη,

           υπόσχονταν πως δεν θα το ξανακάνει.

-          Κι εσύ τον πίστεψες, αλλάζει η πουτάνα καλή μου,

           με το  συμπάθειο κιόλας…

-          Αυτή τη φορά δεν τη γλιτώνει, είναι τα τελευταία του.

-          Έτσι έλεγες και πρόπερσι.

-          Φέτος με ράπισε επιπροσθέτως.

-          Με τριαντάφυλλο;

-          Με χτύπησε καλέ, πώς το λένε, μου μαύρισε το μάτι.

-          Ένα- ένα μου τα λες, ρίχτα όλα μαζί να τελειώνουμε.

-          Με… με… πώς να σου το πω… με αυτό κι από πάνω!

-          Κι εσύ γιατί του κάθισες;

-          Μου είπε πως αυτή τη φορά θα το κάνει αλλιώς.

-          Έλα, έχει κι άλλο τρόπο ο αγροίκος;

           Διώξ’ τον να πάει στα τσακίδια.

-          Ξέρεις μωρέ ξαδερφούλα… λέω να δοκιμάσω...

           άλλη μια   φορά, μήπως και τα βρούμε.

           Το μεράκι θα τον φάει, γουστάρει να είναι το αφεντικό,

           ο χρυσούλης μου.

           Είναι κι εκείνος ο κουμπάρος που ξεπάτωσε

           την κουμπάρα, αλλά τη γλίτωσε,

           θέλει κι ο δικός μου.

-          Μωρή,  δεν μου το λες τόση ώρα πως είσαι ψυχανώμαλη;

           Την άλλη φορά κοίτα να σκύψεις πιο πολύ,

            να σε βολέψει καλύτερα.

            Άει στον αγύριστο τσουράπω, ε τσουράπω…

Το μεγάλο μας τσίρκο

-Εμπρός! Τι θες Μαρία πρωί-πρωί και μου τη σπας;

-Α πα, πα νεύρα! Εγώ για το καλό σου πήρα, σου βρήκα τι να ψηφίσεις.

-Πού το βρήκες καλή μου, στη μπιρίμπα που παίζεις όλη μέρα;

-Βρε κουτό, το δικό μου κόμμα να ψηφίσεις, θα πάει τη χώρα μπροστά, το είπε ο αρχηγός.

-Να πάρεις τον αρχηγό σου και να πάτε να πνιγείτε μαζί.

-Ναι, και ν’ αφήσουμε εσάς να μας πάτε πενήντα χρόνια πίσω.

-Πίσω μου σ’ έχω σατανά, τόσα χρόνια προς τα πού νομίζεις ότι πήγαινες;

-Προς τας Ευρώπας και τα μεγαλεία της πήγαινα, όχι στα χρόνια της δραχμής. Ζούμε το μεγαλείο της Ευρώπης, κι αν γυρίσουμε στη δραχμή, πού θα βρούμε συνάλλαγμα να βγαίνουμε στο εξωτερικό, ε; Τι να ψωνίσεις με τη δραχμούλα…

-Τι λες βρε Γιάννα-Μαρία Αγγελοπούλου, πότε βγήκες εσύ στο εξωτερικό;

-Σημασία έχει, ότι μπορώ να βγω όποτε θελήσω… Το είπε και η κυρία Όλγα στο κανάλι.

-Η κυρά Όλγα το είπε γιατί έχει Ευρώ, εσύ γιατί μαρή; Εκτός κι αν ο σύζυγός σου ο... Θεόδωρος, έχει μεταφέρει τις καταθέσεις σας στης φράου Μέρκελ το μαντρί.

-Κορόιδευε εσύ, αλλά κάτι σαν και σένα θα μας βγάλουν από το Ευρώ και θα μας οδηγήσουν στη φτώχεια.

-Μωρή, τι νογάς εσύ από νόμισμα;

-Τι λες καλέ, δεν θα μπορούμε να κάνουμε εισαγωγές, λέει ο αρχηγός.

-Του τύπου;

-Τι θα ψωνίζω εγώ από τα Lidl;

-Γιατί, εκτός από κωλόχαρτο τι άλλο ψωνίζεις;

-Λίγο τόχεις; Ξέρεις τι ποιότητα απ' αυτό έχουν τα Lidl;

-Ξέρω τι ποιότητα έχει ο πισινός σου, και του αρχηγού σου επίσης. Και καλά αυτός που στρογγυλοκάθησε και τον αναπαύει, εσένα τι σε κόφτει που δεν έχεις κάνει ποτέ κατάθεση, ούτε σε λέβα Βουλγαρίας;

-Να πεθάνει το λόμπι της δραχμής!

-Ξέρεις και τι θα πει λόμπι, βρε ζόμπι;

-Αχ, τώρα που είπες ζόμπι,  βρε ξαδέρφη, σου βρίσκονται τίποτα Ευρουλάκια μέχρι το τέλος του μήνα που θα πληρωθεί  ο Θοδωράκης μου;

Εδώ πωλούνται πάσης φύσεως υλικά...

Να πει κανείς ή να μην πει...

Πόσες οκάδες ξεφτίλας μπορεί να κουβαλούν στην πλάτη τους κάποιοι άνθρωποι... 
Το απόλυτο κατάντημα είναι, πώς όχι μόνο τους βαραίνει, κυκλοφορούν περήφανοι, ωσάν εθνοπατέρες, με σημαία την ξετσιπωσιά τους...

Κι εμείς, στον γάιδαρο καβάλα...

Τράτζικ!!!!!!!!!!!!! (Τασούλα... help!)  

Κοινωνικοπολιτική μολυσματική νόσος

                                   

Άτιμη αυτή η επιδημία που έχει πέσει στη χώρα, και τι να σου κάνει το ΕΣΥ που πάει κατά διαόλου. Επίμονη, μολυσματική και θανατηφόρα, προσβάλλει ευγενή και μη όργανα. Η φαρμακολογία του 21^ου αιώνα έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, αφού οι ασθενείς προστρέχουν στους κάθε είδους κομπογιαννίτες για τη μη θεραπεία τους. Τα δικά μου -και πολλών συνασθενών- όργανα, που νόσησαν και καταστράφηκαν από τους ιούς της κακογουστιάς, του κατινισμού, της αθλιότητας, της ξετσιπωσιάς.  είναι τα εξής, Αυτιά, Μάτια, Γλώσσα, Στομάχι, Συκώτι, Χέρια, με τελευταίο και κυριότερο τον Εγκέφαλο.

Τι να σου κάνουν δυο αυτιά που βομβαρδίζονται από επιχειρήματα του τύπου "ο κόσμος  του τάδε και του δείνα κόμματος θα τιμωρήσει, κ.λ.π. κ.λ.π…" αντί του θεραπευτικού «ο κόσμος της Ελλάδας», "Εγώ είμαι Θεός, Εγώ θα σώσω, Εγώ... Εγώ..." αντί του "Εμείς προτείνουμε τα εξής για την ευημερία των πολιτών"   Όταν ακούν τα λεγόμενα δημόσια πρόσωπα να ωρύονται, σαν τις κότες στα μπαλκόνια που η μία έκλεψε το βρακί της άλλης. Έχουν φράξει από ψέματα και εκβιασμούς και προσβολές κατά του προσώπου μου, συγχρόνως με τον ήχο του χρήματος- πολλάκις κλεμμένο από μένα-  να κουδουνίζει από τις τσέπες του θύτη. Πώς ν’ αντέξουν τον αβάσταχτο κρότο των κλακαδόρων, προς επιβράβευση του βιαστή τους.

Τι χρωστούν τα μάτια να βλέπουν χιλιοειδωμένες και ως επί το πλείστον  κακαμούτσουνες φάτσες, να πλασάρονται ωσάν παρθένες στο νυφοπάζαρο, ενώ χιλιάδες φορές τις έχουν ατενίσει να περιφέρονται στα διάφορα μπορντέλα.

Η γλώσσα, που τώρα στα πίσω-πίσω σπάει κόκκαλα και έχει συνθλιβεί από την αγανάκτηση για τα παραπάνω.

Το στομάχι να ξερνάει μονίμως την αηδία που νιώθει για όσα τ’ αδελφάκια του ακούν, βλέπουν και γεύονται.

Το συκώτι που το έχουν πρήξει όγκοι θράσους, βλακείας και ξιπασιάς.

Πόσο ν’ αντέξουν δυο χέρια να αθλούνται μετά μανίας στο εθνικό σπορ της μούντζας.

Το τίμημα το πλήρωσε τελικά ο Εγκέφαλος. Κάηκε και ησύχασε.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Νόσος ανίατη.