Πάσχοντες από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης;

Εδώ και μέρες σκεφτόμουν να γράψω κάτι σχετικά με το θέμα του τίτλου. 
Απόψε το αποφάσισα και ω του θαύματος, ανακάλυψα διαβάζοντας πως το είπε ο Nigel Farage και το δημοσίευσε το Ποντίκι μόλις σήμερα. 
"Οι Έλληνες πάσχουν από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης", είπε. 
Τι να κάνουμε, η μοίρα των αναποφάσιστων, παρηγόρησα τον εαυτό μου και περιορίζομαι στο να παραθέσω ένα κομμάτι από το... επιστημονικής αξίας γραπτό μου, με τις ... παρενέργειες του συνδρόμου.



...Το θύμα ζει όπως αυτό που λένε "άσ' τον τρελό στην τρέλα του" και το απολαμβάνει, αρνούμενος να δει την αθλιότητα της κατάστασής του. Τις σπάνιες φορές που του το θυμίζουν, έχει την εντύπωση ότι είναι ένας εφιάλτης που θα περάσει μόλις ξυπνήσει. Άλλες φορές πάλι ονειρεύεται με τα μάτια ανοιχτά, πως κάποιος μάγος, μια καλή νεράιδα θα τον σώσει, είτε το Σύμπαν θα συνωμοτήσει- κάτι ξέρει ο Κοέλιο-διότι ΑΥΤΟΣ είναι κάτι εξαιρετικό και δεν του αξίζει να υποφέρει. 
Μπορεί μάλιστα ν' αγαπήσει τον θύτη του τόσο που να του λείπει το βασανιστήριο να τον δικαιολογεί παντοιοτρόπως, όπως π.χ. -τι να κάνει ο καημένος, να με σώσει προσπαθεί, ας όψεται ο τάδε- και να συνεχίσει σφιχταγκαλιασμένος μαζί του, διότι τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους, μέχρι ο άλλος να τον μασήσει και να τον καταπιεί... 

Καλό ξημέρωμα στο θύμα και καλή του χώνεψη του θύτη...
 Αυτά!


 

OΛΑ... ΟΛΑ... Εδώ πληρώνονται!

Όλα στον μπαμπά...
Όλα στη μαμά...

Και εις ανώτερα βρε!

Όλα εδώ πληρώνονται...
Στην κοινωνία που διαμορφώνουμε...

Ξεχειλίζει η οργή... Ε και λοιπόν; Ποιός υπεύθυνος χ@@@@@ε;

http://www.press-a.gr/localnews/item/4674.html

"Ξεχειλίζει η οργή...

Γροθιά στο στομάχι της τοπικής κοινωνίας είναι ο θάνατος των δύο σπουδαστών του ΤΕΙ Λάρισας από αναθυμιάσεις που προκάλεσε το μαγκάλι που είχαν ανάψει στο διαμέρισμα που διέμεναν για να ζεσταθούν αφού δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν πετρέλαιο. 

Στο άκουσμα της σοκαριστικής είδησης πολίτες, φορείς, σωματεία, δεν έκρυβαν την οργή τους κάνοντας λόγο για εγκληματικές ενέργειες από την πλευρά των κυβερνώντων που έχουν ρίξει τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου λιτότητα με τέτοιες συνέπειες".

Για το παραπάνω τραγικό γεγονός δεν υπάρχουν λόγια. 
Υπάρχουν όμως και αμέτρητες μικρές ιστορίες που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη. 
Όπως για παράδειγμα ο φοιτητής συγκάτοικός μου, ένα εξαιρετικό παιδί με πατέρα του-όταν υπάρχει μεροκάματο- και μητέρα άνεργη. 
Δουλεύει συγχρόνως όπου βρει, ξεπαγιάζει με σβηστό καλοριφέρ για να μην αυξηθούν τα κοινόχρηστα, τη βγάζει με πατάτες, αυγά και μακαρόνια, σπάνια δέχεται το φαγητό που κάποιες φορές του προσφέρουν οι συγκάτοικοι και πρόσφατα φιλοξενεί τον μικρότερο αδελφό του. 
Ο μικρός, πέρασε στα ΤΕΙ Αγρινίου, αλλά δεν μπορεί να παρακολουθήσει τη σχολή, λόγω έλλειψης χρημάτων. Περιμένει λοιπόν δουλεύοντας σε καφέ, ντιλίβερι και διανομές φυλλαδίων, να τελειώσει πρώτα ο μεγαλύτερος και μετά να φοιτήσει στη σχολή του. Κι όλα αυτά με πλήρη σοβαρότητα, υπομονή και επιμονή, κατόπιν συμφωνίας της οικογένειας όπως είπε, αλλά και αγανάκτηση και πολλά ερωτηματικά στα οποία, κάθε φορά που συζητάμε αδυνατώ να δώσω απάντηση.
Βρείτε μου έναν υπεύθυνο να πει κάτι λογικό σ' αυτά τα δυο παιδιά... να του πω κι εγώ κάτι που θέλω... 
Είμαι έξαλλη... Ακούω και διαβάζω σχόλια από τους βολεμένους και εξαγριώνομαι.

Δεν πάει άλλο βρε παιδιά.  
Και οι περισσότεροι από μας στον κόσμο μας τον πουπουλένιο που έτσι και φυσήξει ένας αέρας θα μας πάρει και θα μας σηκώσει μαζί με τα πούπουλα. Τη βγάζουμε με το χαχα και το μπούχα, έτσι και γίνει σοβαρή ανάρτηση ουδείς ασχολείται. 
Θάβουμε την αλήθεια όπως η γάτα τα κακά της κι έχουμε ήσυχη συνείδηση... 
Ο καιρός εγγύς; Ας γελάσω...

Βόμβα νετρονίου...

Κάποτε μιλούσαν για τη βόμβα νετρονίου. 
Όπλο πιο εξελιγμένο από την πυρηνική, για τη δουλειά τους φυσικά. 
Θα σκότωνε λέει τα έμβια από τη ραδιενέργεια, ενώ θα έμεναν ανέπαφα  οι υποδομές γενικά, τα ντουβάρια για παράδειγμα, κι αυτό γιατί το ωστικό κύμα που προκαλεί υλικές καταστροφές, θα ήταν μηδαμινό σε σχέση μ' αυτό της πυρηνικής. 
Τέλεια! 
Τελικά λέει, την απέσυραν.
Κρίμα μωρέ! Ήθελα να χαζεύω από τον άλλο κόσμο τι θα έκαναν τα τούβλα και τα τσιμέντα, θα είχε πλάκα να τους βλέπεις να κυλιούνται σαν φαντάσματα στα άδεια πατώματα και να τρώγονται μεταξύ τους, για το ποιο ήταν το πιο γυαλιστερό.
Δεν είμαι δηλαδή σίγουρη, αν κατασκευάστηκε η βόμβα ή υπήρχε μόνο στα σχέδια, αλλά όπως και νάχει τζάμπα μπήκαν στον κόπο.
Θα μπορούσαν να είχαν επινοήσει από τότε τον οικονομικό πόλεμο που άργησαν να κηρύξουν. 

Να, σαν τον σημερινό καλή ώρα, τα ίδια αποτελέσματα έχει και χωρίς τσαπατσουλιές... Το πολύ-πολύ καμιά αυτοκτονία, άντε και τα μη διαθέσιμα παγκάκια για τους κουρασμένους βολταδόρους, που έχουν καταληφθεί από τους άστεγους.

 

Sorry, αν σοκάρεστε...

Η ΡΑΤΣΑ...

                                         (οι αναγνώσεις πολλές)

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. 

Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. 

Δεν πεθυμάς εσύ, πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. 

Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη. 

Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και την καρδιά σου. 

Το πρώτο σου χρέος… είναι… 

να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου. 

Δεν είσαι ένας, είσαι ένα σώμα στρατού… 

Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο…. 

Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις ένας πρόπαππος αφρίζει στο στόμα σου… 

"Μην πεθάνεις για να μην πεθάνουμε", φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί…  

"Δεν είμαι ένας… δεν είμαι ένας"  

Τ’ όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει… 

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. 

Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. 

Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει…

Ν. Καζαντζάκης - Ασκητική (μικρά αποσπάσματα)

Μη μου θυμώνεις το παιδί...

Το βλέμμα των παιδιών που κατά καιρούς κατηγορούνται για άνομες πράξεις, όπως οι πρόσφατες καλή ώρα, συγκλονίζει.  

Κοράκια αγριεμένα οι άμωμοι, κατασπαράζουν πτώματα που άφησε στην έρημο ο λιμός. 

Ο λιμός της ψυχής. 

Ο λιμός και ο καταποντισμός που προκάλεσε μια κοινωνία παραπαίουσα ανάμεσα στην ανομία και την παράνοια.

Προσπαθώ ν’ ανιχνεύσω πίσω από τη ματιά τους. 

Φόβος; Θυμός; Περιφρόνηση; 

Γιατί; Για ποιόν; 

Για όποιον δεν τ’ αγκάλιασε, δεν τα φίλησε, δεν τα προστάτεψε, δεν τ’ αγάπησε, δεν τα πίστεψε; 

Για όποιον παραμέλησε, ξεγύμνωσε, στέρεψε, πρόδωσε τα όνειρά τους, τσαλάκωσε και καταπλάκωσε την παιδική ψυχή στα πεζοδρόμια του θανάτου του φίλου και του αδερφού, θυσία στη σχιζοφρένεια του απάνθρωπου;

Γιατί; Πώς; Ποιός; 

Πάντως όχι το παιδί...

Το θυμωμένο παιδί δεν το καταλαγιάζει η εκδίκηση, αντίθετα το ενσαρκώνει σε ταύρο της αρένας που προτάσσει τα κέρατα για να προστατευτεί, ξεκοιλιάζοντας τον ταυρομάχο. 

Το πεινασμένο παιδί, το παιδί που λιμοκτονεί δεν αναλύει τα συστατικά του σερβιρισμένου μενού, το καταβροχθίζει με βουλιμία, αν είναι δηλητηριασμένο θα το διαπιστώσουν οι επιζήσαντες. 

Αφήνοντας στην κρίση των αρμοδίων την πράξη αυτή καθαυτή, ας δούμε τα παιδιά μέσα από την πέννα του Χαλίλ Γκιμπράν.

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Αυτοί είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται μέσα από σας, αλλά όχι από εσάς, Και αν είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε εσάς.
Μπορεί να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας, 
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορεί να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι τις ψυχές τους,
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο,
που δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε στα όνειρά σας

Των Λιστών, Ληστών και Λι(η)σταδόρων

Με την πλύση του εγκεφάλου μου έχω θέμα αυτές τις μέρες. 
Όχι, δε με νοιάζει για την ανεργία του μισού πληθυσμού, για τους άστεγους, τα υποσιτισμένα παιδιά, την κατάντια της παιδείας και της υγείας, δεν μ’ ενδιαφέρει η μείωση αποδοχών απέναντι στην αύξηση φόρων και τιμών, ούτε η δουλωμένη πατρίς Ελλάς με τους πουλημένους πολίτες.   
Καίγομαι και τσουρουφλίζομαι για τα παιχνιδάκια με στικάκια και υπουργούληδες, ξαδελφάκια, κουμπαράκια και τα υπόλοιπα εις –ακια, που οι πλείστοι όσοι αρμόδιοι, δήθεν και αναρμόδιοι, επιμένουν να με ενημερώνουν νυχθημερόν… 
Ας είναι καλά αυτές τις μέρες ο κόσμος των Λιστών, Ληστών και Λι(η)σταδόρων, που με βοηθά να καταπίνω την κάμηλον και να διυλίζω τον κώνωπα...