hey... πσσστ... μάγκες...

Φιρμάνι στέλνω και λαλώ
Αν ΔΕΝ  περάσετε από δω...
θα γίνει λέω MAKELEIO !!!!!!!!
Ανά - κατά- δια-Δικτυακό...
και σαλ-alatakiko

ΥΓ. Έχω το "γνώθι σ' αυτόν", δεν πάω καλά  τελευταία...

Ευρώπη- Γηραιά κυρία ή παραστρατημένη κόρη.

Κάποτε σε μια χώρα μακρινή, μια όμορφη κόρη με το όνομα Ευρώπη  γεννήθηκε από τον Φοίνικα και την Τηλεφάεσσα. Ζούσε στη Φοινίκη- χώρα εξωτική, ώσπου ο Δίας, αυτός ο αχόρταγος, την εντόπισε σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι την ώρα που παρέα με τις φίλες της μάζευε αγριολούλουδα.
Kατά τη συνήθειά του, μεταμορφώθηκε σε έναν πανέμορφο λευκό ταύρο και πλησίασε να βοσκήσει τάχα, δίπλα στη δροσερή Ευρώπη. Εκείνη, αντικρίζοντας το δυνατό ζώο, έβγαλε μια κραυγή θαυμασμού, το πλησίασε, το χάιδεψε μα δεν της έφτασε αυτό, άλλο είναι να το καβαλικεύεις!
Αυτό ήταν! Ο ταύρος με την κοπέλα στην πλάτη του, πέταξε ψηλά.
Πέρασε τη θάλασσα και έφτασε στην Κρήτη.
Εκεί ήταν το ιδανικό μέρος για να ενωθεί μαζί της, ως Δίας πλέον ελπίζουμε...
Από την ένωση μάλιστα του Δία και της Ευρώπης, γεννήθηκαν τρεις γιοι και βεβαίως, την αποκατέστησε πάρα πολύ καλά αφού την πάντρεψε με τον βασιλιά της Κρήτης.
Έτσι λέει ο μύθος για την αρπαγή της Ευρώπης που χάνεται στο πέλαγος των χιλιετιών.

Ευρώπη ονομάστηκε η κατοπινή ήπειρος, αυτή η δικιά μας.
Στην αρχαιότητα, Ευρώπη ήταν μόνο η Ελλάδα που έδωσε και τα φώτα της στον λεγόμενο Ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Ύστερα, Ευρώπη ήταν η Ιταλία η Γαλατία η Ισπανία. Οι Φοίνικες θαλασσοπόροι ανακάλυψαν αργότερα τα βρεττανικά νησιά και σιγά-σιγά η Ευρώπη μεγάλωσε σε έκταση και όχι μόνον. Ακολούθησε ο Μεσαίωνας, η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η Βιομηχανική Επανάσταση, πόλεμοι, καταστροφές, μαχαιρώματα (αδελφικά πάντα) και τα λοιπά και τα λοιπά. 
Πολλά τα βάσανα της όμορφης και πολυπρόσωπης Ευρώπης - το χάρισμα που υποδηλώνει το όνομά της, να βλέπει μακριά μάλλον δεν το είχε- που υποτασσόμενη στο μοιραίο, κατέληξε να ονομαστεί "γηραιά ήπειρος".
Άλλωστε ακολουθώντας τη φυσική ροή των πραγμάτων, μια νεαρή ύπαρξη είχε ήδη ξεπεταχτεί, η Αμερική.
Άρπαξε τη σκυτάλη και όπως όλοι οι έφηβοι αναστάτωσε το σύμπαν.
Και καλά ως εδώ, η μία είχε την εμπειρία η άλλη τη νιότη, θα περίμενε κανείς να προκύψει ένα θαυματουργό κοκτέιλ.
Αμ δε! Το κοκτέιλ ήταν κώνειο.

Και κοίτα τώρα που στα πίσω-πίσω οι διάφορες πτυχές του χαρακτήρα της Ευρώπης (οι χώρες), άλλοτε προσπαθούν να γίνουν ένα σώμα μια ψυχή- παλεύοντας και αλαλάζοντας είναι αλήθεια- και άλλοτε λυσσάζουν να καταπιούν η μία την άλλη και ζήτημα είναι αν γλιτώσει έστω και μία... (αλλοίμονο σε μας)
Γηραιά καθώς είναι η Ευρώπη, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει πατερίτσα, παθαίνει Αλτσχάϊμερ και επιτρέπει σε κάτι "οίκους" και σε άφρονες προαγωγούς να εξευτελίζουν τη μάνα που τη γαλούχησε και της έδωσε τα φώτα, τη μάνα της την Ελλάδα.
Ασεβής σαν κόρη που παραστράτησε και παραφρόνησε, παρουσιάζει τάσεις αυτοκαταστροφής, μίσους και μανία εκδίκησης για τον γεννήτορα.
Είναι γνωστό πως ο γέρος άνθρωπος μοιάζει με παιδί.
΄Ετσι μοιάζει και η δικιά μας Ευρώπη, όπως εκείνη (η αρπαγμένη) που καβάλα στον λευκό ταύρο πήγε ακουσίως στην Κρήτη, μοιάζει με παρθένα που χρειάζεται προστασία από τους τόσους ταύρους που τριγυρνούν στα λιβάδια της.
Αυτή, η πεντάμορφη Ευρώπη που καβαλίκεψε ταύρους και ταξίδεψε στα πέρατα της γης.
Άσε που τη μοίρα της κανονίζουν ανασφαλείς Δίες που και οι ίδιοι έχουν έναν φόβο για το ποιος θα τους καβαλικέψει.,.
Και καλά την άλλη Ευρώπη, την αποκατέστησε ο Δίας.
Η μάνα Ελλάδα, πώς θα προστατευτεί από το ίδιο της το σπλάχνο και με ποιό τρόπο θ' αποκαταστήσει την τιμή της ψυχασθενούς κόρης με το όνομα Ευρώπη;

ΥΓ. Το κείμενο είχε αναρτηθεί εδώ πριν από ένα χρόνο.  Επαναλαμβάνεται γιατί μάλλον σήμερα είναι πιο επίκαιρο.

 

Παιχνιδάκι είναι ντε..

           Για το σημερινό κειμενάκι υπαίτιος και υπόλογος είναι η ταλαντούχα και ευρηματική κυρία με το μυστηριώδες μπλογκοβαφτιστικό para-kelsoscooks που τελευταία ανακάλυψα πως η ίδια ονομάζεται Σωσώ και πολύ το χάρηκα, γιατί είχα φοβηθεί για το χειρότερο. Φαντάζεστε να τη λέγανε… Θεόφραστο ή Ζώσιμο;

          Η κυρία Σωσώ λοιπόν που μαζί με κάτι άλλα κοριτσάκια εδώ μέσα (αν πάτε στο blog της, θα τα βρείτε), στάχτη πιάνει και χρυσάφι γίνεται. Προχθές όμως της ήρθε να παίξει ένα παιχνιδάκι λέει και με φώναξε να παίξουμε μαζί. Πρέπει ξαναλέει, να δηλώσω τα αγαπημένα μου… διάφορα. Τι να κάνω φοβάμαι κιόλας, είναι τώρα ώρα να πέσω στα χέρια της τα αλχημικά και να γίνω από αλατάκι, ζαχαρίτσα;

            Εγώ λοιπόν διακρίσεις δεν κάνω, αγαπημένα δεν έχω μάλλον, (είμαι μεγάλη καρδιά), ινδάλματα ούτε, κάτι προτιμήσεις μόνον, αλλά ας πάμε παρακάτω κατά τις επιταγές του… παιχνιδακίου.

Τα αγαπημένα λοιπόν

       Βιβλίο.            Καλέ, το… δικό μου

       Πόλη.             Θα ξέρω όταν τελειώσω το γύρο του κόσμου.

             Γλυκό              Εδώ ξέρω. Λατρεύω τα γλυκά του κουταλιού

                 (και μη νομίζετε, μόνη μου τα φτιάχνω)

      Άρωμα             Κάθε φορά διαφορετικό, αλλά πάντα πικρό

      Μπλογκ            Επιστρατεύω τη διπλωματική μου σιωπή.

      Μπότες             Θυμάστε εκείνες που φορούσε η Λάρα στο Δρ.Ζιβάγκο;

      Προορισμός      Το Θιβέτ

                                (να φύγω βρε να ησυχάσω, ξέρετε από ποιους)                      

      Φαγητό            Εκτός από τα λιπαρά, όλα τα τσακίζω

      Ανάρτηση         Αυτή που δεν γράφτηκε ακόμα

   Καφές     Espresso (από κάπου θα το κόλλησα)

Τώρα αν εσείς που θα τα διαβάσετε (λέμε τώρα) θέλετε να γνωστοποιήσετε τα δικά σας μήπως και ταιριάξουμε, περάστε καλού-κακού από της Σωσώς που τα γράφει ωραία.

Περιμένοντας το θαύμα και όχι τον... Γκοντό!

            Ο άνθρωπος…

Πάντα κάτι περιμένει, πάντα κάτι εύχεται.  

Αυτό που του λείπει ή κάτι καλύτερο από εκείνο που έχει. Αυτό το "κάτι", πολλές φορές έννοια αφηρημένη και ασχημάτιστη. Ας είναι μόνο κάτι καλό, κάτι που θα τον κάνει ευτυχισμένο.

Αλήθεια, ποιό "κάτι" κουβαλά την ευτυχία; Και αν το τζίνι αρπάξει την ευχή και την πραγματοποιήσει, θα έρθει και θα την κρατά ακόμα μαζί του;

Τι σημασία έχει; Αιωνίως θα την περιμένει, μόνο να έρθει και να μην είναι σαν τον… Γκοντό.

Τα Χριστούγεννα το Σύμπαν φορτώνεται ευχές. Αναλαμβάνει την υποχρέωση να τις επιστρέψει ενσαρκωμένες.  Μέχρι τότε η  αναμονή ανεβάζει την αδρεναλίνη, η ελπίδα γιατρεύει το συναίσθημα.

Πόθος, η νύχτα των Χριστουγέννων να είναι μαγική, Αη-Βασίλης και Santa Claus, νεράιδες, ξωτικά, τάρανδοι, χιονονιφάδες και χιονάνθρωποι, δέντρα με λαμπιόνια και στολίδια. Φως… 

Επιφορτισμένοι να ικανοποιήσουν τα αιτούμενα.

Πονεμένη η ανθρωπότητα, τελευταία και απελπισμένη.

Λέω φέτος να ευχηθώ κάτι για την Πατρίδα, κάτι για τους λαούς του κόσμου.

Θα περιμένω να έρθει "κάτι" καλό και ας είναι ότι θέλει.

Θα περιμένω το Χριστουγεννιάτικο θαύμα.

Θα εύχομαι, θα ελπίζω και θα ικετεύω να μην είναι ο… Γκοντό.

Ευτυχισμένες Γιορτές...

Θα ζήσει το κοριτσάκι με τα σπίρτα;

       "Δεκέμβριος, η τελευταία μέρα του χρόνου. Χιόνιζε ασταμάτητα και η μεγάλη πόλη είχε σκεπαστεί με κατάλευκο πέπλο, ενώ το σούρουπο έπεφτε μουντό. Στους χιονισμένους δρόμους χαρούμενοι διαβάτες βάδιζαν βιαστικά, φορτωμένοι με φανταχτερά πακέτα και δώρα. Μα κανείς δεν έδινε σημασία στο κοριτσάκι με τα σπίρτα. Άδικα η μικρή διαλαλούσε τη φτωχική πραμάτεια και σίμωνε δειλά τους περαστικούς ζητώντας με σβησμένη φωνή ν’ αγοράσουν ένα κουτί σπίρτα. Άδικα ψιθύριζε αχνά πως δεν ζητιάνευε, πως πουλούσε σπίρτα για να ζήσει, αφού δεν είχε στον κόσμο κανέναν. Δεν είχαν ώρα για μια πλανόδια πωλήτρια. Νύχτωνε και όλοι βιάζονταν να επιστρέψουν στα ζεστά τους σπίτια, στην οικογενειακή θαλπωρή, στο γιορτινό τραπέζι με τις χίλιες λιχουδιές στο καταστόλιστο χριστουγεννιάτικο δέντρο……

….. Το κοριτσάκι προχώρησε στη γωνιά του δρόμου και μαγεμένη λες, κοντοστάθηκε κάτω από τον αναμμένο φανοστάτη. Από το παράθυρο κάποιου σπιτιού έβλεπε ένα δωμάτιο με χριστουγεννιάτικες γιρλάντες και στολίδια…

….. Σαν ξημέρωσε η Πρωτοχρονιά οι περαστικοί είδαν απορημένοι μια γλυκιά φτωχοντυμένη παιδούλα να κοιμάται γαλήνια στο πλατύσκαλο ενός σπιτιού, πάνω στο χιόνι, τριγυρισμένη από αναρίθμητα καμένα σπίρτα…."

 Άντερσεν 1840

Ραγδαία αύξηση, που «αγγίζει» το 100%, καταγράφει, τον τελευταίο χρόνο, ο αριθμός των ατόμων που επισκέπτονται το πολυϊατρείο των «Γιατρών του Κόσμου», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. ….
…..Οι ασθενείς- κατά μέσο όρο- πλησιάζουν τους 1000 τον μήνα, με το 70% αυτών να είναι Έλληνες...

…. Τα οικονομικά προβλήματα και η ανεργία έχουν αλλάξει το «προφίλ» των ανθρώπων που συσσωρεύεται καθημερινά στον χώρο….

…. Κι ενώ τα προηγούμενα χρόνια το επισκέπτονταν, συνήθως, αλλοδαποί, μετανάστες και άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, τους τελευταίους μήνες εμφανίστηκε και μία νέα κατηγορία: αυτή των «νεόπτωχων»
Πρόκειται για Έλληνες, ηλικίας από 40 ως και 60 ετών, οικογενειάρχες, που έχασαν ξαφνικά τη δουλειά τους ή αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούν να πληρώσουν τις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να πραγματοποιήσουν τις απαραίτητες για την υγεία τους ιατρικές εξετάσεις και να προμηθευτούν τα φάρμακα που απαιτεί η αγωγή τους.
«Οι ασθενείς σχεδόν διπλασιάστηκαν από πέρσι... αυξήθηκε τρομερά ο αριθμός των Ελλήνων. Είναι άνθρωποι που έμειναν χωρίς εργασία και δεν ξέρουν πώς να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους».

«Οι ανάγκες έχουν αυξηθεί κι ο κόσμος ζητάει ενίσχυση ακόμη και σε βασικά είδη, όπως ρούχα, παπούτσια και τρόφιμα. Προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες και στις εποχές κάνουμε έκκληση κι εμείς σε όλους τους πολίτες για να βοηθήσουμε όσο γίνεται περισσότερο»….

«Αυτό που βλέπουμε είναι πως, παρά το γεγονός ότι υπάρχει οικονομική κρίση και όλοι λίγο- πολύ δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα, ο κόσμος ανταποκρίνεται. Μάλλον, επειδή αισθάνεται πως η κοινωνική αλληλεγγύη θα μας σώσει και θα επιβιώσουμε, βοηθώντας ο ένας τον άλλον»…

 Γιατροί του κόσμου

 Ελλάδα 2011

 (Βήμα 10-12-2011)

Σημ. Και άλλο τι, δεν έχω να προσθέσω, εκτός ίσως από το να ρωτήσω.

Τα παιδιά δακρύζουν σήμερα με τα παραμύθια; 

Θεατρικό Μονόπρακτο

                        Θέατρο του παραλόγου

            Πρόσωπα του έργου

            Γογάκις

            Τονάκις

            Μαμά Γογάκι

Γογάκις    Μαμά, ο Τονάκις δεν μου δίνει το παιχνίδι του, να τον μαλώσεις…

Μαμά       Γιατί Τονάκι δεν δίνεις το παιχνίδι σου;

Τονάκις    Είναι δικό μου και θέλει να μου το πάρει.

Γογάκις    Μαμά, θέλω να τον σκοτώσεις με το όπλο του μπαμπά.

Μαμά       Γογάκι μου, δεν σκοτώνουμε έτσι τα παιδάκια.

Γογάκις    Εγώ όταν μεγαλώσω θα τον σκοτώσω.

Τονάκις    Κι εγώ όταν μεγαλώσω δεν θα σε έχω φίλο.

Γογάκις    Ούτε εγώ.

Τονάκις    Θα με παρακαλάς, γιατί κανένα παιδί δεν θα σου μιλάει τέτοιος που είσαι.

Γογάκις    Κι εσένα θα σε χωρίσουν όλα τα κορίτσια και θα σε λένε προδότη που μαρτύρησες τη Νούλα στην κυρία.

Τονάκις    Εσένα που τα θέλεις όλα δικά σου κανένας δε σε χωνεύει. 

Γογάκις    Εμένα η μαμά μου λέει πως είμαι ομορφότερος από σένα και με αγαπάνε όλα τα κορίτσια.

Τονάκις    Εμένα όμως με  αγαπάει η καλύτερη μαθήτρια της τάξης που τραγουδάει και καλύτερα από όλους.

Γογάκις    Εσένα όμως σε λένε όλοι μαρτυριάρη και κάθε φορά κάνεις χαλάστρα στην τάξη.

Τονάκις    Κι εγώ όμως είμαι ο καλύτερος μαθητής κι εσύ είσαι ο πιο βλάκας της τάξης.

Γογάκις    Μαμά, ο Τονάκις με είπε βλάκα.

Μαμά       Να του πεις να βγάλει το σκασμό και να περιμένει να δει τι θα γίνει όταν μεγαλώσετε.

Τονάκις    Η κυρία στην τάξη λέει πως ο Γογάκις είναι κακομαθημένος.

Μαμά       Θα της πετάξω μια εφεδρεία που θα είναι όλη δική της, να της πεις.

Τονάκις    Και τα παιδιά λένε πως η κυρία του κάνει όλα τα χατήρια γιατί αγαπούσε τον μπαμπά του.

Μαμά       Βρε το ραμολιμέντο, μέχρι και τις δασκάλες…

Γογάκις    Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω αρχηγός της τάξης και σένα δεν θα σε κάνω υπαρχηγό μου.

Τονάκις    Και ποιον θα κάνεις, αφού κανένας δεν θα θέλει να έρθει μαζί σου.

Γογάκις    Κανέναν, θα τα κάνω όλα μόνος μου.

Τονάκις    Αφού η κυρία λέει πως είσαι ανίκανος να κάνεις μια σωστή δουλειά.

Γογάκις    Μαμά, μαμά, η κυρία με λέει ανίκανο.

Μαμά       Άχρηστος κλάδος, θα τους καταργήσω που θα μας πουλήσει τσαμπουκά, να της πεις.

Γογάκις    Μαμά, θέλω να γίνω αρχηγός.

Μαμά       Είσαι γεννημένος για αρχηγός Γογάκι μου.

Τονάκις    Θέλω κι εγώ να γίνω αρχηγός. Έλα να παλέψουμε.

Γογάκις    Θα σε νικήσω γιατί είμαι πιο δυνατός.

Τονάκις    Τώρα κάνεις το μάγκα, αλλά κάποια μέρα θα σε εκδικηθώ. Θα σε διώξουν απ΄ όλες τις παρέες και μόνον εμένα θα έχεις να  παίζεις.

Γογάκις    Θέλεις να παίξουμε πάρτα όλα;

Τονάκις    Όχι, γιατί κλέβεις.

Γογάκις    Μαμά, ο Τονάκις δε θέλει να παίξουμε πάρτα όλα.

Μαμά       Γιατί βρε Τονάκι, αφού θα πάρεις τα μισά.

Τονάκις    Όλο έτσι λέει και στο τέλος μετανιώνει και κλέβει.

Γογάκις    Να φύγεις από το σπίτι μου.

Τονάκις    Κι εσύ να μην ξαναπατήσεις στο δικό μου και θα πω σε όλα τα παιδιά ότι έκλεψες το κολατσιό τους.

Γογάκις    Στα τέτοια μου, τώρα που το έφαγα;

Τονάκις    Θα μεγαλώσουμε και θα δεις τι έχεις να πάθεις.

Γογάκις    Μαμά, μαμά, τι θα πάθω όταν μεγαλώσω;

Μαμά       Μη φοβάσαι Γογάκι μου, ότι και να πάθεις η μανούλα είναι εδώ…

Τονάκις.   Η μαμά μου λέει, ως πότε θα ζείτε να τον φυλάγετε και όταν τινάξετε τα πέταλα θα τον φάνε οι καρχαρίες.

Μαμά       Damned you. Go to hell all of you.

                  

                                                 Τέλος

Καιρός πανιά... καιρός κουπιά...

                 1940. Άλλα χρόνια, άλλος αιώνας, άλλοι άνθρωποι, ιδέες, ελπίδες, προσδοκίες, αντοχές, ήθη…

Έρχονται οι Γερμανοί… Κατακτητές στις χώρες που είχαν αρχίσει ν’ ανθίζουν μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο… Πάλι στο σημείο μηδέν. Πόλεμος… δραματικές επίσημες ανακοινώσεις, συζητήσεις χαμηλόφωνες και φοβισμένες, πείνα, θάνατος, τακτικές αποτρόπαιες, καταστροφή εκατέρωθεν. Νικητής κανείς… λαοί ηττημένοι, εξαθλιωμένοι.…

Φωνές και αναστήματα υψώθηκαν, αντίσταση, η πατρίδα, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια πάνω απ’ όλα… ΟΧΙ, η υποτέλεια δεν είναι χαρακτηριστικό μας…

Ήρωες γεννήθηκαν, οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες… 

Δοσίλογοι, μαυραγορίτες και προδότες ανάμεσα στους πατριώτες δυσκόλευαν τη λευτεριά, φόρτωσαν την ψυχή τους βρωμιά… βάρυνε περισσότερο από την τσέπη τους τελικά. Μέχρι σήμερα δακτυλοδεικτούμενοι… οι απόγονοι πλέον… Να, αυτός ο σήμερα ισχυρός είχε πατέρα δοσίλογο, από κει η περιουσία που έχει και λυμαίνεται… ανάθεμα…

            2011. Καινούργιος αιώνας, ελπιδοφόρος… η επιστήμη και η τεχνολογία μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα… Μάταιες ελπίδες… οι πολεμοκάπηλοι καραδοκούν… κατακτητές με όπλα συμβατικά και άλλα καινούργια…

Πιστεύω εις ένα θεό Το ΧΡΗΜΑ… ο νόμος της ζούγκλας. Κανείς ασφαλής… ούτε και ο πιο δυνατός… κάποιος δυνατότερος θα εμφανιστεί ν’ αρπάξει τα κεκτημένα…

Γενιές πέρασαν από το ΟΧΙ και πάλι εδώ… στα ίδια… με τους ίδιους…

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό… Τίποτε δεν είναι αρκετό να τους χορτάσει… μέχρι το μεδούλι, μέχρις αφανισμού.

Δοσίλογοι, μαυραγορίτες που τώρα λέγονται αλλιώς, προδότες πάντα  υπάρχουν, όπως το κακό ανάμεσα στο καλό… ανάμεσά μας και πάλι… τι θα πει όχι... δακτυλοδεικτούμενοι στους αιώνες…

Οι κατακτητές πάντα βρίσκουν τρόπο επέλασης…

Οι εποχές και οι καταστάσεις ξέρουν να γεννούν  Ήρωες …

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…   

Καιρός πανιά, καιρός κουπιά…