Σάββατο, Ιανουαρίου 16, 2010

Ευτυχούντων άπαντες φίλοι...


Θυμάμαι ένα κάτασπρο σπίτι, ελαφρώς υπερυψωμένο και μια πολύχρωμη αυλή με κυρίαρχο το έντονο πράσινο και κόκκινο.
Γλάστρες, φυτά, κάθε λογής λουλούδια και στη μικρή βεράντα σε μια βαθιά πολυθρόνα την κυρία Σέβη.
Μια γηραιά κυρά κι αρχόντισσα σε άλλες εποχές που τάφερε η τύχη και έμεινε χωρίς έναν δικό της, με συντροφιά την άσπρη γάτα της και την ανθισμένη αυλή της..
Τις ζεστές μέρες λιάζονταν μαζί με τα λουλούδια της και περίμενε την καλημέρα των περαστικών. Στο "πώς είσαι σήμερα κυρία Σέβη", απαντούσε με ρητά και παροιμίες και σου κάρφωνε την καρδιά. Ένα από αυτά μου τριβελίζει χρόνια τώρα το μυαλό.
Αχ παιδί μου, ευτυχούντων άπαντες φίλοι, δυστυχούντων μηδέ κι αυτοί οι γεννήτορες…
Αφήστε με να σας εξομολογηθώ…
 Είχα μέρες ν’ ανοίξω τις σελίδες των φίλων σ’ αυτό εδώ το μαραφέτι και χθες το βράδυ που το έκανα, θέλω να πω ότι έπαθα ένα σοκ.
 Ήταν πολλά που είχα χάσει, ένιωσα μικρή και χαμένη στο πέλαγος των συναισθημάτων σας, των προβληματισμών σας και των προβλημάτων της καθημερινότητας.
Συνειδητοποίησα πως ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός από το απρόσωπο μηχάνημα, πως μπορεί να του δώσει ψυχή, φιλότιμο, να στείλει αγάπη, συμπαράσταση.
Αναθεώρησα τις απόψεις μου για το απρόσωπο διαδίκτυο, κατάλαβα πως είναι στο χέρι μας να το στρέψουμε υπέρ μας και όχι εναντίον μας.

Στον ύπνο μου μίλησα με την κυρία Σέβη, της είπα πως το ρητό της μπορούμε να το αντιστρέψουμε, να το πούμε αλλιώς.

Ευτυχούντων και δυστυχούντων άπαντες φίλοι…

Αφιερωμένο με αγάπη σε όλους εσάς που νιώθω φίλους, μέσα από τις αναγνώσεις...





10 σχόλια:

Ευρύνοος είπε...

Μα τουλάχιστον τα blogs είναι σπιτάκια..
άλλα με βεράντες και λουλούδια ολόγυρα, άλλα με χαρτιά σωρό εδώ κι εκεί που γράφουν ποιήματα, άλλα με συνταγές, δείγματα πολιτισμού και παράδοσης, άλλα με ιδέες κι άλλα με φιλοσοφίες και τόσα άλλα..

και μερικά δυστυχώς, λίγα (ευτυχώς) κατευθύνονται απο μεγάλους "παράγοντες" ..

πόσο δίκιο έχουν οι γιαγιάδες ε;
και γενικότερα οι γηραιότεροι..
μακάρι να μάθουμε απο εκείνους και να μην τους αισθανόμαστε βάρος..

καλησπέρα :)

Και λοιπόν;E allora? είπε...

κι εγώ είχα μέρες να περάσω απ΄τα σπιτικά σας γιατί γύρναγα αργά,ήμουνα και κρυωμένη....τώρα αναπληρώνω κι εγώ τη βδομάδα :))))

Μάτα είπε...

Ολοι οι άσωτοι έπεστρεψαν τελικά στα μπλογκοσπιτάκια τους! Καλησπέρες και φιλάκια συμπατριώτισα!

iamaticus είπε...

Κατοικουσε σε αυλη πολυχρωμη...κατω απο γκριζο ουρανο φανταζομαι.
Το σπιτι ειχε πλατη στο βορια.
Τη λευκη γατουλα, μερικοι τη φωναζαν νιφαδα του χιονιου.....
Εγω τη λεω ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ. (σαντιγυ)!!!!

iamaticus είπε...

κρεμα ΣΑΝΤΙΓΥ.

iamaticus είπε...

Επιπλεον:
Το λευκο ξεχωριζει γιατι μπορει ευκολα να βαφτει.
Μας εκθετει στους αλλους...λεκιαζει ευκολα ακομα και με το αιμα της ψυχης!!
Γι αυτο οταν ζεις με λευκο γατουλι, πρεπει να εχεις χερια καθαρα.
Η κυρια Σεβη ειχε!!!

to alataki είπε...

Πήρα τα μηνύματα όλων σας, στέλνω χαιρετίσματα ανθισμένα και γλυκά και κυρίως ... ιαματικά!

Το Θολό Τοπίο...με ξεκάθαρη ματιά. είπε...

Γειά σου καλό μου.
Πόσο ανυπόμονα περίμενα ανάρτησή σου.
Μου έφτιαξες την εβδομάδα.:)

Ανεμοδούρα είπε...

Καλησπέρα αλατάκι μου και καλή εβδομάδα!
Εξαιρετικά τρυφερή η αφήγησή σου και το ρητό της κας Σεβαστής δυστυχώς αληθινό.
Δεν χάνουμε όμως την ελπίδα μας, και συμφωνώ με την παράφρασή του!
Να 'σαι καλά :)

to alataki είπε...

Να είστε καλά κι εσείς Θολό μου Τπίο και Ανεμοδούρα μου που μου δίνετε κουράγιο και πολύτιμα μαθήματα...