Εγώ κλέβω - Εσύ πληρώνεις

(σουρεαλιστικό παραμύθι)

Τον παλιό καλό καιρό είχαμε ένα όνειρο.
Ήταν τότε που οι άνθρωποι ονειρεύονταν αγγέλους και ιδέες, όπως ας πούμε τον πλανήτη Γη απέραντο παράδεισο χωρίς συρματοπλέγματα, μόνο με κατοίκους που ονομάζονταν "Χέρια απλωμένα ενωμένα με τα διπλανά".


Εκείνο τον καιρό οι άνθρωποι έλεγαν πως ήταν ευτυχισμένοι, πως το δίκαιο κυβερνούσε την πολιτεία τους με βάση τους κανόνες και τους νόμους,
Ένιωθαν τόσο δυνατοί που πίστευαν πως θα έσβηναν ακόμα και τη λέξη "πόλεμος" από τα λεξικά τους.


Και ξαφνικά το όνειρο έγινε εφιάλτης, οι άγγελοι πέταξαν ψηλά κι εκείνοι σκόνταψαν σε γήινους δαίμονες που με σαρδόνιο γέλωτα απάντησαν πως ονειρεύονται οι αφελείς, οι ίδιοι προγραμματίζουν και σχεδιάζουν να σκαρφαλώσουν στην απόλυτη εξουσία καβάλα στα καινούργια τους παιχνίδια.


Παίζουν λέει, με τη λέξη πόλεμος, την πλάθουν προσθέτοντας πλοκάμια και κεφάλια, από τα μέσα της ξεπετιέται ο πόλεμος νεύρων, ο ψυχολογικός πόλεμος, ο οικονομικός πόλεμος.
Παίζουν Παγκοσμιοποίηση και Νέα τάξη πραγμάτων κι αυτούς που βλέπουν όνειρα κάνουν έτσι με το ραβδί τους και τους μεταμορφώνουν σε πράγματα, ούτε καν αριθμημένα, τους οδηγούν αλυσοδεμένους και εξαθλιωμένους στα έγκατα της γης τους πυρπολούν, τους λιώνουν, τους αφανίζουν, των αφανισμένων ούκ έστιν αριθμός.
Παίζουν ακόμα με το ολοκαίνουργο όσο και παμπάλαιο παιχνίδι που τώρα ονομάζεται Εγώ κλέβω – Εσύ πληρώνεις


Οι άνθρωποι τινάχτηκαν από τον ύπνο τους τρομαγμένοι μα μουδιασμένοι καθώς ήταν από το όνειρο, έμειναν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι.
Οι δαίμονες είχαν προλάβει να τους πιάσουν στον ύπνο...

(H συνέχεια στο επόμενο)

Παραλογισμός...

Γεννήθηκα στην Ελλάδα, την πιο όμορφη χώρα του κόσμου (λένε).
Έχει γαλανό ουρανό, λαμπερό ήλιο και απέραντες θάλασσες, γόνιμο έδαφος, πλούσιο υπέδαφος, ένδοξη ιστορία.

Ζω σε μια χώρα που αγνοεί τα παραπάνω

Ζω σε μια χώρα που έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα, αλλά τώρα ζει στο σκοτάδι

Ζω σε μια χώρα που ίδρυσε Σχολές αλλά υποβαθμίζει τα σχολειά της

Ζω σε μια χώρα που έγραψε τεράστια ιστορία αλλά δεν τη διδάσκει στα παιδιά της

Ζω σε μια χώρα που διαθέτει ικανότατους πολίτες αλλά κυβερνάται (συνήθως) από... άλλους

Ζω σε μια χώρα που λάτρεψε τον Ξένιο Δία, αλλά φέρεται αφιλόξενα στα παιδιά της

Ζω σε μια χώρα που επιβραβεύει τους απατεώνες και τιμωρεί τους έννομους

Ζω σε μια χώρα με έντιμους πολίτες που αγωνίζεται να τους μετατρέψει σε ανέντιμους

Ζω σε μια χώρα που αμείβει πλουσιοπάροχα τους τεμπέληδες και πετά αποφάγια στους σκληρά εργαζόμενους.

Ζω σε μια χώρα που οι πολίτες διακρίνονται σε όλες τις άλλες χώρες εκτός από τη δική τους (μου)

Ζω σε μια χώρα που παράγει λαμπρά μυαλά αλλά τα κλείνει στην κατάψυξη ή τα στέλνει εξορία και βολεύεται με τους βλάκες

Ζω σε μια μεγάλη σε ιδέες και έκταση (κάποτε) χώρα που πολέμησε για να συρρικνωθεί

Ζω σε μια χώρα που γέννησε τη σάτιρα και τώρα σατιρίζεται

Ζω σε μια χώρα που δίδαξε την αλήθεια και τώρα ζει στο ψέμα

Ζω σε μια χώρα που θέσπισε τους αγώνες αλλά ξέχασε ν’ αγωνίζεται

Zω σε μια χώρα που η Θέμις εγκατέλειψε

Ζω σε μια χώρα που μεγαλούργησε στο παρελθόν, επένδυσε στο παρόν και αποκεφάλισε το μέλλον.

Ζω σε μια χώρα που δίνει λίγα και ζητάει πολλά

Ζω σε μια χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, τις τέχνες τις επιστήμες, αλλά εγώ είμαι τούβλο (φαίνεται)

Ζω σε μια χώρα που την υπερασπίστηκαν ήρωες, αλλά εγώ είμαι δειλή (μάλλον)

Ζω σε μια χώρα με πάμπλουτους πολίτες αλλά η ίδια κι εγώ μαζί, είμαστε σε πτώχευση

Ζω σε μια χώρα που νομιμοποίησε το ανέντιμο

Ζω σε μια χώρα που οι πολίτες της ξέχασαν να σέβονται αλλήλους

Ζω σε μια χώρα που γέννησε έναν Σωκράτη και τον σκότωσε

Ζω σε μια χώρα που τρώει τα παιδιά της

Ζω σε μια χώρα που φοβάμαι πως δεν είναι πια η Πατρίδα μου

Ωστόσο, ζω σε μια χώρα που την αγαπώ!

Λόγος Επικήδειος

Χμμ… χμμ… ένα-δύο, ένα-δύο… Εντάξει…


Αγαπητοί συνκηδεύοντες, έλαχε σε μένα το θλιβερό καθήκον να εκφωνήσω τον αποχαιρετιστήριο λόγο για μισή και βάλε ντουζίνα αγαπημένους φίλους που μαζί τους πορευθήκαμε σε χαλεπούς καιρούς…
Συναθροιστήκαμε σήμερα εδώ να ξεπροβοδίσουμε στο τελευταίο τους ταξίδι, να συνοδεύσουμε προς την έξοδο του τούνελ μέχρι την κοιλάδα των νεκρών, αυτούς που ζήλεψε ο μαύρος Χάρος και ωσάν λουλούδι κλάδεψε και άρπαξε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια μας…
Φίλτατοι, ο Χάρος βγήκε παγανιά σας είδε και σας κούρσεψε, αχόρταγος και διψασμένος βολτάρει ανάμεσά μας, απλώνει τη χατζάρα του και παίρνει αθώα και χρήσιμα κεφάλια, αφήνοντας τα ένοχα και άχρηστα στη θέση τους.

Αγαπημένε Δεκατετρίτε μισθέ μας κι εσύ εξ’ ίσου πολύτιμε Δεκατετέταρτε που ζεσταίνατε την ύπαρξή μας, που ήσαστε η χαρά της ζωής, των εορτών και των διακοπών μας,
Ωρα σας Καλή
Καλή μας Εργασιακησχέση, μια κυρία ήσουν, σε σέβονταν ακόμα και οι άθλιοι των καταγωγίων, ουδείς είχε τη δύναμη να σε κουνήσει από το θρόνο σου και ιδού, το κατόρθωσε ο Χάρος.
Κι εσύ κυρία Σϋνταξη, παρηγοριά των αδυνάτων και ανήμπορων μας άφησες χρόνους, προτίμησες το νυμφώνα του Χάροντα από τις αγκάλες του αγωνιστή της ζωής.


Κι εμείς… κι εμείς…  άβουλοι, άνευροι, απορημένοι, καθηλωμένοι, παγωμένοι και αποχαυνωμένοι, μελλοντικά δε σκελετωμένοι και κατόπιν πεθαμένοι, ρίχνουμε το βλέμμα στα αδειανά μας χέρια αναφωνώντας.
Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις!
Για ένα να είστε σίγουροι αγαπημένοι εκλιπόντες.
Θα σας ακολουθήσουμε λίαν συντόμως εις το τάφον!

Και κλείνω αγαπητοί συμπάσχοντες καλώντας σας ν’ αναφωνήσετε μαζί μου την εξτρεμιστική, πλην ματαιότατη φράση
Να πεθάνει ο Χάρος!!!!

ΥΓ. Το ξέρω αγαπητοί μου πως είστε θυμωμένοι, αλλά βρε παιδιά δεν μπορεί, πλάκα μας κάνουν οι Χάροντες του κόσμου…

Πού πήγαν τα λεφτά καλέ; (Παραλογές)

(Χορός Τσάμικος, μπορεί και Καλαματιανός)


Πού πήγαν μάνα μ’τα λεφτά,πού πήγαν τα ευρουλίνια
μην πήγαν στ’ άρρωστο παιδί, στο έρμο παλικάρι
που μήνες τώρα κείτεται στου πόνου το κρεβάτι;


Ουδέ στο έρμο πήγανε, ουδέ για την ασθένεια
περπάτησαν και φύγανε πολύ μακριά στα ξένα
στα κότερα τα είδανε και στις πλατιές πισίνες.
Κολύμπαγαν μόν’ μέσα τους οι γιοι κι οι θυγατέρες
κάτι πουλάκια έξυπνα με το γαμψό το ράμφος
αχόρταγα σαν τα θεριά, τα μαύρα τα κοράκια


Πού πήγαν μάνα μ’τα λεφτά,πού πήγαν τα ευρουλίνια
Μήνα στον κόσμο πήγανε, μήνα στα μαγαζάκια
μήνα στο δίκιο φύγανε, μήνα στην έρμη φτώχεια
Μηδέ σε κόσμο πήγανε, μηδε σε μαγαζάκια
Στις μπάνκες λεν πως τάδανε και στα ψηλά τ’αλώνια
εκεί που Μίδες σφάζονται ποιος ναν’ο πιο χρυσός τους..


Πού πήγαν γιε μου τα λεφτά,πού πήγαν τα ευρουλίνια
Αυτό έλειπε μανούλα μου να πάνε όπου λάχει
τα θέλουμε για πάρτη μας να στήνουμε τα γλέντια
να τρώγουμε να πίνουμε να διώχνουμε τα ντέρτια

Κι αν τύχει γιε μ’ και ψάξουνε
κι αν τύχει και τα θέλουν
Ουδέ να ψάξουν πρόκειται, ουδέ να τα γυρέψουν
εδώ είναι το φουσάτο μου και το κακό κονάκι

Αν τύχει και πλησιάσουνε εκείνοι εκεί οι σκλάβοι
άρπαξε τ’ άρματα και βγες στου ΔουΝουΤου την πόρτα
να δεις που θα λουφάξουνε και θα παραχωθούνε
Μηδέ για χρήμα θα μιλούν μηδέ θα το γνωρίζουν
Θα κάνουν εκατό καιρούς και δε θα το μυρίζουν..

Μα έχει ο καιρός γυρίσματα λεφτάδες μονοφάγοι
οι μαύροι θα ξυπνήσουνε θ'αρπάξουνε λιθάρια
και ταύροι ίδιοι γίνονται και... (άντε μην πω)
ΜΑΝΑΡΙΑ...

Με τις υγείες σας!!!

Αγοράστε Ελληνικά…


By heliotypon

Μετά από όσα μας συμβαίνουν, μετά από την συνειδητοποίηση ότι το χρήμα που βρίσκεται στη χώρα μας δεν είναι ανεξάντλητο, αλλά καθημερινά ελαττώνεται, αποφάσισα να κάνω μιά καμπάνια στο διαδίκτυο.... (το πλήρες κείμενο στο blog Ηeliotypon)...

Σημ. Η παραπάνω ανάρτηση οφείλεται στο blog Ηeliotypon όπου τη διάβασα και τη βρήκα ενδιαφέρουσα (δεν τα κατάφερα με το link).   Γνωρίζω πως τα πράγματα δεν είναι απλά, αλλά το βρίσκω λογικό να προτιμώ τα προϊόντα του τόπου μου -προσωπικά το κάνω σχεδόν εξ ενστίκτου-για πολλούς λόγους (π.χ. υγείας, οικολογικής συνείδησης).

Σε βρίσκω μα δεν σε συναντώ...

Θυμάσαι;
Γειτονιά, μονοκατοικίες με αυλές σαν τη Γη της Επαγγελίας με γιασεμιά, και τριανταφυλλιές που τότε ακόμη μοσχομύριζαν, γαρδένιες και καμέλιες, τραπεζάκι στην αυλή με τις μισοχαλασμένες καρέκλες και τα σκαμπώ που είχαν αποσυρθεί από το εσωτερικό του σπιτιού, ώρες ατελείωτες, με τις φίλες γειτόνισσες, χουζούρι, καφές και τσιπουράκι, Σαββατοκύριακα με εκδρομές και παρέα αγαπημένη, χαμομήλια και χόρτα χωρίς λιπάσματα και ψεκασμούς, καρδιές και λόγια καθαρά και μυστικά ανύπαρκτα, κουβέντα ευλογημένη και ανακούφιση από τον πρόθυμο για ειλικρινή συμπαράσταση φίλο, σινεμά και μπουάτ με τραγούδια που γλύκαιναν, ατμόσφαιρα ελευθερίας και πρόσωπα όμορφα, φουντωμένα από τη χαρά για τα καλύτερα χρόνια που λαμπύριζαν στον ορίζοντα, αγόρια και κορίτσια με κρυφούς στεναγμούς και το αγνό συναίσθημα ν’ απλώνεται και ν’ αγκαλιάζει πέρα μακριά, χαμόγελο ευδαιμονίας, γιατί όλα τα είχες τότε, όλα όσα χρειαζόσουν για να γεμίσει η ψυχή,

Θυμάσαι;
Έψαχνα εκεί και σε συναντούσα…

Ψάχνω να σε βρω στα αποκρουστικά τσιμέντα και τις ξεραμένες βεράντες, στην αθλιότητα των δύστυχων που στοιβάζονται εκεί μέσα, στα πολυτελή κτίσματα τα ακριβά επιπλωμένα και στους απρόσωπους κήπους με τους ψυχρούς και αδιάφορους ενοίκους, στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή, στην αποξένωση και στα παραμορφωμένα από τις πλαστικές πρόσωπα, στο ψέμα και την υποκρισία, στις εξωτικές δανεικές εκδρομές, στα ένοχα μυστικά, στην έκπτωση της ηθικής και τη νομιμοποίηση του ανήθικου, στα μεταλλαγμένα και μολυσμένα τρόφιμα, στο αναίτιο σεξ, στο χάος των χρόνων που έρχονται, στη θλίψη που τεντώνει το προσωπείο σου, γιατί έχεις όλα όσα είναι περιττά και σου λείπουν όσα χρειάζεσαι…


Σε βρίσκω στα μέρη σου αλλά… δεν σε συναντώ…

Απλά αναρωτιέμαι...

Είχα υποσχεθεί στον Ευρύνοο μέσα από ένα σχόλιο να γράψω κάποιες σκέψεις για τη δημοσίευσή του με τον τίτλο 12Χ (http://otrelostouxwriou.blogspot.com/) αν και είχαν αναρτηθεί εδώ δυο λόγια για τις συνθήκες που διαχωρίζουν την επανάσταση από την εξέγερση, άργησα να το κάνω και δεν είναι καλό να αναμασάμε, αλλά πρέπει να κρατήσω την υπόσχεσή μου...



Θα μείνω στη σκέψη του Ευρύνοου περί Απομάκρυνσης και θα επεκταθώ λίγο προς κάποιες κατευθύνσεις, φαινομενικά εκτός θέματος...
Προσωπικά πιστεύω πως άκριβώς εδώ είναι το θέμα.
Η Απομάκρυνση λοιπόν είναι μια λύση που θα μου άρεσε πολύ αλλά…
Απομάκρυνση, Απομόνωση; Αδιαφορία ίσως…
Ας δεχθούμε τον όρο Απομάκρυνση, ας δεχθούμε πως είναι μια εφαρμόσιμη λύση, ας δεχθούμε πως εδώ πρέπει να λειτουργήσει η ατομική ευθύνη που υπεραμύνομαι βλέποντας την εξέλιξη, αλλά για πόσους, για ποιους, για πόσο;
Και μετά; Ο κατήφορος θα συνεχιστεί, θα παρασύρει κι εκείνους, στο μεταξύ θα έχουν συμβεί γεγονότα για όλους και για εκείνους χωρίς εκείνους…


Οι λαοί αφυπνίζονται και οδηγούνται στις κατάλληλες ενέργειες μέσα από την παιδεία, τον πολιτισμό.
Ξέρω, υπάρχει ο αντίλογος.  
Η παιδεία συλλέγει καρπούς όταν παρέχεται από τη νηπιακή ηλικία και για την παιδεία των νέων είναι υπεύθυνη η πολιτεία, λένε.
Έτσι θα έπρεπε να είναι.
Τι γίνεται όμως όταν αυτό δεν συμβαίνει; Πέφτει άραγε το βάρος στην ατομική ευθύνη;
Ατομική ευθύνη σημαίνει οικογένεια, γονείς, έστω το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον.
Εδώ οδηγούμαστε σε έναν φαύλο κύκλο.
Πώς να λάβει παιδεία η νέα γενιά, όταν οι γονείς είναι απαίδευτοι; Ποιος θα διαμορφώσει την αισθητική, το κριτήριο του παιδιού όταν οι γονείς δεν τα διαθέτουν;
Ποιος θα εμποδίσει - ένα καθημερινό παράδειγμα αναφέρω - τα ακατάλληλα για παιδιά θεάματα και ακούσματα, όταν μάλιστα προέρχονται από επαγγελματίες (;) και δεν υφίσταται φορέας υπεύθυνος για την έγκρισή τους.
Ζούμε σε δημοκρατική χώρα θα μου πείτε, όπου η λογοκρισία δεν έχει θέση.
Αυτό σημαίνει πως μπορούν να δρουν ασύστολα ομάδες με μόνο κριτήριο την κερδοσκοπία εις βάρος της εκπαίδευσης και της ψυχαγωγίας των νηπίων; 
Με δεδομένο το παραπάνω παράδειγμα, με δεδομένο πως τα παιδιά εγκαταλείπονται ώρες μπροστά στο κουτί να παρακολουθούν όποιες αισχρότητες έχει κατεβάσει ο οποιοσδήποτε διεστραμμένος νους, με δεδομένο το γεγονός πως το παιδί επηρεάζεται από το περιβάλλον του και με τη σιγουριά πως δεν είναι όλοι οι γονείς σε θέση να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους, πώς θα οδηγηθεί αυτός ο λαός στην καλύτερη για την επιβίωσή του απόφαση;


Να οδηγηθούμε λοιπόν στη λύση της ατομικής ευθύνης με όλα τα συμπαραμαρτούμενα, με την ελπίδα πως κάποιοι θα καταφέρουμε να περισώσουμε έστω το ελάχιστο και πιστεύοντας στο "ο σώζων εαυτόν σωθήτω".


Να εξεγερθούμε με την οργή και την άγνοια οδηγό μας και ό,τι ήθελε προκύψει;

Να επαναστατήσουμε απέναντι στην επιβαλλόμενη αθλιότητα, φροντίζοντας να λάβουμε την απαιτούμενη παιδεία, καταλήγοντας στο κάλλιο αργά παρά ποτέ;


Εννοείται πως ουδεμία λύση είμαι σε θέση να προτείνω, πορεύομαι κι εγώ ανάλογα με τα πιστεύω μου …