Κυριακή, Νοεμβρίου 22, 2009

Ο άνθρωπος που ήθελε να πάει στον Παράδεισο


Τα παλιά τα χρόνια ζούσε στη χώρα μου ένας άνθρωπος που διέφερε λίγο από τους άλλους.
Από μικρό παιδί είχε βάλει έναν σκοπό στη ζωή του.
Να πάει στον Παράδεισο!
Σα μεγάλωσε, ένα πρωί χαιρετάει μάνα, πατέρα και αδέλφια και φεύγει από το σπίτι.
Περπάτησε, περπάτησε με ήλιο και βροχή, σε κάθε χωριό που βρίσκονταν στο δρόμο του σταματούσε και ρωτούσε.
“Ξέρει κανείς το δρόμο που πάει στον Παράδεισο;”
Στρίψε αριστερά του έλεγε ο ένας, στρίψε δυο φορές δεξιά και θα πέσεις πάνω του, έλεγε ο δεύτερος.
Ρώτησε πολλούς και έκανε ότι του έλεγε ο καθένας, αλλά Παράδεισο δεν εύρισκε.
Πέρασαν μήνες και μήνες, πέρασαν χρόνια και κάποια μέρα σκέφτηκε να πάει να συναντήσει τους σοφούς δασκάλους που ζούσαν στην πρωτεύουσα.
Οι σοφοί όμως ήταν πολλοί και ο άνθρωπος αποφάσισε να τους πάρει με τη σειρά, ξεκινώντας από τον μικρότερο.
“Για να βρεις το δρόμο προς Παράδεισο, του λέει εκείνος, πρέπει πρώτα να βοηθήσεις πολλούς φτωχούς”.
“Μα εγώ δεν είμαι πλούσιος”, κάνει ο άνθρωπος.
“Εγώ αυτό ξέρω, αυτό σου λέω”.
Το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει, πάει στο δεύτερο.
“Για να πας στον Παράδεισο πρέπει πρώτα ν’ αγαπήσεις τον κόσμο”, λέει κι εκείνος.
“Τους αγαπάω και Παράδεισο δεν βρίσκω”.
“Εγώ αυτό ξέρω, αυτό σου λέω”.
Δε βγάζει νόημα και πάει στον τρίτο.
“Α, δεν είναι εύκολο, για να πας στον Παράδεισο πρέπει πρώτα να περάσεις από σαράντα κύματα”.
“Πού να βρω θάλασσα σοφέ μου, μόνο έρημος υπάρχει”.
Για να μην τα πολυλογούμε, άκρη δε βγάζει και φτάνει στον τελευταίο, τον μεγαλύτερο και τον σοφότερο από τους σοφούς.
“Μόνον εσύ μου απόμεινες, από μικρό παιδί ένα όνειρο έχω, θέλω να πάω στον παράδεισο, κίνησα από μακριά, χρόνια ταξιδεύω, κουράστηκα. Δείξε μου το δρόμο”.
“Γιατί τόσος κόπος, του λέει ο γερο –σοφός, υπάρχουν αμέτρητοι δρόμοι που οδηγούν στον Παράδεισο. Τόσοι, όσοι και οι άνθρωποι.
Εσύ, πριν φύγεις από το σπίτι σου έψαξες καλά;
Το μονοπάτι που ξεκινά από την αυλή σου και οδηγεί στην οικογένειά σου το έχεις δει;



3 σχόλια:

yannidakis είπε...

& ειναι προφανες πως ο σοφος προσεφερε Μονον ενα απο τους αμετρητους δρομους που οδηγουν εκει.
αμετρητους; Μπα, ολοι οι δρομοι στο ιδιο μονοπατι καταληγουν. Ναι, εκεινο της ταπεινωσης, υποταγης, αγαπης, προσφορας & προσηλωσης στο κοινο καλο.
Εγω σε πολλα σταυροδρομια βρισκω τον δρομο αυτο. εσυ :[

Το Θολό Τοπίο...με ξεκάθαρη ματιά. είπε...

Ο παράδεισος είναι μέσα μας καλό μου...
Άλλωστε το είπε κι ο Χριστός.
Η Βασιλεία των ουρανών βρίσκεται στην αγάπη,
και μόνο σ`αυτήν.
Αν αγαπάς τον πλησίον ως εαυτόν και το Θεό με όλη την δύναμή σου τότε είσαι ακριβώς στον παράδεισο...:))))

to alataki είπε...

Σας ευχαριστώ για τα σχόλια, συμφωνώ και με τους δυο σας, πιστεύω πως οι δρόμοι για τον παράδεισο είναι αμέτρητοι αρκεί να ψάξεις μέσα σου, κοντά σου, γύρω σου και πάντα με οδηγό την αγάπη... Ο σοφός νομίζω πως υπέδειξε τον τρόπο κατά κύριο λόγο yannidaki, πάντως το ίδιο κι εγώ. Η αγάπη είναι μία και η ανθρώπινη μετουσιώνεται σε θεϊκή θολό μου τοπίο... έτσι νομίζω τουλάχιστον...